Coraz poważniej

Pięć dni plus niecała godzina do moich dwudziestych szóstych urodzin. Do tej specyficznej dorosłości „podatkowej”. Kolejny próg wiekowy zostanie w ten sposób przekroczony i zrobi się poważniej. Nie mogę co prawda jeszcze kandydować do senatu, ani na prezydenta, ale za to nie będę mógł jeździć pociągami na zniżce. Pogrąża mnie ta sama niepewność jutra jak przed moją oiemnastką. Było to osiem lat temu! Matko i córko! Nie wspomnę o tym, że ten blog nieco ponad dwa tygodnie temu skończył jedenaście lat. 

Dostałem niedawno nową pracę, ale jest to tylko okres próbny. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Zawsze taki jestem. Doszukuję się pozytywów. To cecha, której nie należy się wstydzić. Tak jak nieszkodliwych dziwactw. 

Popołudniu nadmuchałem pandę, a kilka minut temu to samo zrobiłem z bicepsem :)