Fragment memuaru, który piszę. Obrazuje mój wczorajszy wieczór.
W poniedziałek kilka minut po dwudziestej drugiej jedliśmy ze współlokatorem kolację na Kazimierzu. Nie chcieliśmy, żeby to okropne zdarzenie zabrało nam poczucie bezpieczeństwa i niepowtarzalnego, miejskiego ducha. Wychodząc z restauracji, przemieszczaliśmy się ulicą Miodową w kierunku Starowiślnej i przez przypadek trafiliśmy na miejsce ujęcia sprawcy zamachu. Stały tam dwa policyjne radiowozy, a we wnękach kamienic zapalono garstkę zniczy. Postanowiliśmy podążać śladami tej tragedii, ale w odwróconej kolejności. Ciężko mi było powstrzymać płacz, ale przeszedłem tę trasę ze ściśniętym gardłem. Myślałem, że serce mi się zatrzyma. Mgła listopadowa otaczała budynki wymowną aurą. Powietrze było jakby cięższe. Rynek zazwyczaj gwarny, milczał. Wyspy zniczy mieniły się kolorowymi światłami w miejscach śmierci wszystkich ofiar. Na jednej z nich leżała zalaminowana kartka. Pięcioletnie dziecko narysowało tęczę i napisało koślawymi literami, że nas wszystkich kocha, jest mu przykro i że nas wszystkich przytula. Mam nadzieję, że dorośnie z przekonaniem, że mimo wszystko na tym świecie więcej jest ludzi dobrej woli. Udowodnili to zarówno policjanci, ratownicy, lekarze i pielęgniarki, jak i pracownicy lokali, krwiodawcy i wielu innych. Na rogu ulicy Sławkowskiej i Szczepańskiej płomienie były najliczniejsze. Trzy godziny wcześniej stali tam obok siebie prezydent miasta, prezydent Polski i premier. Na chwilę zakopano topór wojenny, choć przez ostatnie dwa dni nie brakowało na ten temat kłótni o politycznym podłożu. Podział w narodzie nie zniknie tak łatwo. Może jako Polacy jesteśmy społecznym płynem nienewtonowskim? Dopiero pod wpływem zewnętrznej, zagrażającej nam siły jesteśmy w stanie być zwarci i skonsolidowani, lecz na co dzień rozpływamy się we wszystkie strony, byle jedne cząsteczki znalazły się jak najdalej od drugich.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz