Zwierzoluby

Są takie dni jak dziś i wczoraj. Pochmurne, czyli takie niby nieprzyjemne, ale zarazem jest cieplno i wietrznie i ten wiatr tak jakby tańczy wokół mnie i tak towarzyszy w spacerze, jak kompan. Już któryś raz dziś wychodzę na zewnątrz, tym razem człapiąc na siłownię i jest mi ujutno. Zero frasunków i zbędnych myśli. 

Dziś w nocy oglądaliśmy z chłopakiem i współlokatorem „Hopniętych” na kanapie i jest to najśmieszniejsza durnota jaką widziałem. Malwina, wyjdź z bobra. Zło bobrem zwyciężaj. To jest taki humor, z którego śmiałbym się 20 lat temu i śmiałbym się za 20 lat. Absolute cinema! 

Jazzowa noc

Mojej uczelnianej paczce jeszcze w trakcie sesji chodził po głowie wieczór w jakimś lokalu z taką muzyką, tylko nie wiedzieli gdzie. Wiedziałem, że mój chłopak jako znawca posłuży nam radą dokąd moglibyśmy się wybrać i poczuć jak w Nowym Orleanie sprzed ponad wieku. I tak padło na dziś. Późnym popołudniem umówiliśmy się pod wieżą ratuszową, a następnie zniknęliśmy w sieni pobliskiej kamienicy. Zejścia do piwnicy pilnowała rzeźba czarnoskórej pani, w upiętej, czerwonej sukni i złotych rękawicach operowych, trzymająca stary mikrofon radiowy. Wypiliśmy po drinku, potem wyszliśmy i łaziliśmy po mieście. Zaszliśmy do McDonalda i kupiłem sobie Happy Meala i jarałem się jak dziecko bo dostałem aż dwie zabawki w zestawie! Mundialowe pluszaki - małpkę i nietoperza. Teraz znowu siedzimy w jazzowej piwnicy i słuchamy koncertu. Noc jeszcze młoda. Muszę przyznać, że całkiem ciekawie się słucha jazzu jako tła do żywych dyskusji i przyjemnie spędzanego czasu. Faktycznie czuję się jak w Nowym Orleanie. 

Denerwuje mnie Polska

Coraz to nowsze informacje odnośnie Szpitala Południowego doprowadzają mnie do takich myśli, że ten przybytek już dawno powinien zostać zrównany z ziemią. No bo kto o zdrowych zmysłach chciałby wylądować w szpitalu, w którym doszło do licznych nieprawidłowości w prosektorium (LINK) i w którym przy zabiegu in vitro kobieta dostała zarodek innej pary (LINK). Czy w tym szpitalu cokolwiek poza wypłatami dla lekarzy działa poprawnie?

Oto jak wygląda nasz system społeczny. Lekarze pracują cały rok po szesnaście godzin na dobę znajdując się w tym samym czasie w kilku szpitalach na raz; politycy w celach zawodowych wyjeżdżają w rok długość równika i dostają zwroty za paliwo, mimo że nie mają samochodu; przedsiębiorcy wykazują minimalne dochody do opodatkowania, jednocześnie budując jebitny dom pod miastem; korpoludek posiadający mikroareał ziemi korzysta z preferencyjnego ubezpieczenia dla rolników; syn prokuratora lub innego współczesnego odpowiednika magnata może pędzić dwieście kilometrów na godzinę pijany i naćpany, z zakazem prowadzenia pojazdów, po czym grozi mu kara maksymalnie pięciu lat więzienia, o ile w ogóle stanie przed sądem, jeśli nie ucieknie z kraju. Chcesz zabić kogoś w Polsce? Zrób to autem i dostaniesz łagodniejszy wyrok. Obecny stan rzeczy, gdybym mógł, zaorałbym pługiem. Podobnie jak dalej tkwiącą w nas mentalność kombinatorstwa i cwaniactwa, które zostały nam po komunie, jako synonimy zaradności życiowej i drogi do sukcesu. Nie wiem czy kiedykolwiek to się zmieni. Polacy obecnie są zarazem mocno znieczuleni na rzeczywistość i dumni ze swojego zniewolenia. Podniosłem głos, że należy skończyć z taką głupotą jak obowiązkowe praktyki studenckie, żeby zaliczyć studia, bo na większości kierunków to jest zwykłe szukanie niewdzięcznych posad w urzędach, które często zmuszają studentów do rezygnacji z ich obecnej pracy, żeby przepracować za darmo kilkadziesiąt lub kilkaset godzin. Pojawiło się larum, że bez tego nie nauczę się życia i nikt mnie, roszczeniowego lenia, nie zechce na rynku pracy. Pisałem też o tym, żeby zalegalizować w naszym kraju trzymanie urny z prochami zmarłej, bliskiej osoby we własnym domu albo z rozsypywaniem tychże prochów na życzenie zmarłego. To że za takie rzeczy grożą kary godzi w rozum i godność człowieka, a nakaz chowania zwłok na cmentarzach nawet wbrew woli zmarłego to moim zdaniem patologia. Jakie słyszę argumenty przeciw? A po co mi urna z prochami w domu i ogółem to jakiś amerykański wymysł niezgodny z naszą wielopokoleniową tradycją.

Za nieco ponad rok, po wyborach, czeka nas jazda bez trzymanki. 

Połowa roku za nami

W drodze na siłownię spadł deszcz. Wydłużam sobie drogę, bo łażenie jest zbyt przyjemne, żeby było krótkie. 

Znów wracam do domu w środku nocy, obok ruchliwej arterii i jest mi dobrze. W słuchawkach ulubione melodie, a w głowie sielanka wymieszana ze spokojem. Spokojem, którego było mi naprawdę potrzeba, albowiem i dziś i wczoraj miałem myślowe wysiłki nie zawsze lżejsze od tych ze sztangami. Jak dobrze, że mogłem je spisać. Kiedy jestem zadowolony ze swoich postępów w tworzeniu, moja głowa czuje ulgę i satysfakcję. Książka ma 417 stron, a ciągle zdarza mi się edytować rozdziały, które napisałem w marcu zeszłego roku. Jako nastolatek, usłyszałem od jednej z bibliotekarek w mojej szkole, że teksty literackie są żywe do momentu wydruku. Żywe, czyli poprawiane, raz w jednym, raz w drugim miejscu. Miała rację. 

Na koniec czerwca

Za nieco ponad godzinę kończy się czerwiec. Właśnie wracam z treningu, spaceruję przez nocny, letni, świetlisty, przyjemny i lekko wietrzny Kraków. W końcu pogoda, przynajmniej dla mnie, jest ponownie znośna. Koniec czerwca oznacza również, że kończy się mój pierwszy miesiąc bez palenia! Brawo ja! Od jakiegoś czasu wydaje mi się to być zbyt łatwe. 

Upały

Środek i początek roku znajdują się na dwóch skrajnie przeciwległych biegunach jeśli chodzi o temperaturę. Wczoraj dzwoniła do mnie babcia i opowiadała, że na naszej wsi ogród całkowicie wysechł, bydło cierpi katusze, a psy leżą półżywe tam gdzie mają najchłodniej. Tego samego dnia, w Słubicach został pobity ponadstuletni rekord Polski z oficjalnie najwyższą zanotowaną ciepłotą. Większość Europy boryka się z falami upałów, a alerty pogodowe bez przerwy nadają i nadają. Kolej w kilku miejscach całkowicie padła, zostawiając ludzi w szczerych polach przy takim ukropie. Mogę tylko dziękować losowi, że tu w Krakowie moje mieszkanie jest wyposażone w klimatyzację. Działa ona tak intensywnie, że każdego wieczoru musiałem wylewać kilkanaście litrów kondensacyjnej wody z wiadra. Media szerzące codzienne dawki fatalizmu szukały nowych sensacji w postaci filmików, w których smaży się jajecznicę na maskach samochodów, chodnikach lub balkonach. W Internecie natomiast, komentujący od kilku dni spierają się nad istnieniem zmian klimatycznych. Denialiści równie dobrze zaprzeczaliby temu zjawisku gdyby w którymś z naszych miast odnotowano pięćdziesiąt stopni Celsjusza na plusie, kłamiąc przy tym, że tak samo było w latach osiemdziesiątych i nikt nie narzekał. Przez te kilka dni nawadniam się jak słoń. Wychodzę na zewnątrz jak najrzadziej się tylko da. Jak kocham lato, tak sam musiałem przyznać, że słońce ostro przesadza. Nie mogę się doczekać środy. Wtedy ma co nieco odpuścić. Będzie nawet lać i grzmić, a ja lubię jak grzmi. 

Według statystyk policji (LINK), wczoraj utonęło aż 17 osób!

Tłumnie

Pojechaliśmy późnym popołudniem nad Bagry, bo przez cały dzień była straszna lampa (boję się jutra i pojutrza, bo temperatury mają sięgać czterdziestu stopni). A Bagry, jak to Bagry. Kiedy byłem tam trzy lata temu i dwa lata temu, było jakoś bardziej ludzko. Typowe polskie lato. Idź na plażę gdzie jest milion ludzi, woda śmierdzi i jest jedna budka z hamburgerami po pięćdziesiąt złotych. Podobał mi się natomiast park tematyczny dotyczący Chorwacji. Nieco mnie nawet zdziwiła taka nietypowa inicjatywa. Park poświęcony innemu państwu. Jest w nim ekran multimedialny informujący o różnych faktach dotyczących tego państwa, alejka z tabliczkami opisującymi życiorysy najbardziej zasłużonych Chorwatów, ale też miejski fortepian (zepsuty), tężnia solankowa, siłownia do kalisteniki i inne bzdety. 

Przynajmniej opalanie się było za darmo. 

Piątunio

W piątek nie ma nudy. Cały dzień chowałem się w domu przed upałami. Przed dziewiętnastą udałem się na długą przechadzkę, bo wybierałem się na planszówki na Czyżynach, jakieś pięć kilometrów od mojego mieszkania. No i świetnie się złożyło, że szedłem tam na nogach, bo znalazłem geodezyjne centrum dzielnicy. Teraz ciekawi mnie czy każda ma coś podobnego. 

Spróbowałem słodkości prosto z Chin! 

Lato, lato

Wczorajszego wieczoru po treningu

Co jest takiego dobrego w lecie? Dużo rzeczy. Ciepło. Dużo słońca. Burze pojawiające się raz na jakiś czas. Klimat wakacji, wolności, odpoczynku. Ogromny wybór lodów na patyku. Kąpieliska nad jeziorami i morzem. No i przyjemne wieczory, podczas których chce się spacerować. I jak się tak spaceruje, to bardziej chce się żyć. W zasadzie, jak tak teraz myślę, długość nocy to wada tej pory roku. Kiedy noce są długie, to jest zimno, a kiedy są najpiękniejsze i najprzyjemniejsze, to trwają dużo za krótko. Gdyby tak dzień i noc podzielić na dwie idealne połowy, jak przy równiku, albo w równonoc i żeby było do tego jeszcze tak ludzko, że da się iść w samej koszulince, w krótkich spodenkach, czuć jak wieje na ciebie wiatr w wielkomiejskiej gęstwinie, gdzie światła nigdy nie gasną. Byłoby idealnie. 

Cieszę się, że jest lato i że mogę przynajmniej znów się nacieszyć takimi wieczorami. Zaraz wychodzę, zrobię kolejny trening i wszystko będzie tak jakby na swoim miejscu. Tak jak być powinno.

Nie tam, gdzie był plan

W zeszłym tygodniu planowaliśmy wycieczkę na Babią Górę i zapowiadało się na to, że dzisiaj się uda. Pobudka z samego rana, poranne zakupy i podróż na przedmieścia pięćdziesięcioletnim EN71 podsycały satysfakcjonującą nerwację. I wszystko legło w gruzach w okolicach Andrychowa, w połowie drogi. Szkoda gadać, bo powód przez który nie pojechaliśmy jest iście denerwujący. Jako nagrodę pocieszenia pojechaliśmy do Ogrodzieńca na zamek oraz na Górę Zborów obok Kroczyc. Ten pierwszy mnie zawiódł. Na grubo weszła tam komercja. Dom strachów, stragany z chińskimi zabawkami, park linowy, pstrokato i przaśnie. Bilet wstępu też do tanich nie należał, więc zamiast wejść do środka, spacerowaliśmy wokół niego za darmo. Natomiast park krajobrazowy w Górze Zborów był już nieco lepszy, bo wspinaczka na szczyt była przynajmniej ciekawa, a na szczycie miałem widoki na lasy i miniaturową zabudowę.

Dobczyce

Właśnie wracamy z wycieczki do Dobczyc. Piękne, malownicze miasteczko, z cudownym jeziorem, pięknym zamkiem i imponującą zaporą wodną. Nałaziliśmy się, nafotografowaliśmy, a nawet piesek pomoczył łapy w Rabie, bo było duszno i upalnie. Na popołudnie zapowiadano burzę, ale jak widać, obyło się bez. 

Jeszcze taki kolażyk zrobiłem. 

Państwo dla VIP-ów

Wybuchł kolejny rządowy skandal, którym od wczoraj żyją wszystkie media. Politycy KO rzekomo byli przyjmowani poza kolejnością w warszawskim Szpitalu Południowym, a ich kompleksowe badania stanowiły priorytet i były wykonywane ekspresowo (źródło). Wszystko to za sprawą tamtejszego koordynatora SOR-u i radnego warszawskiej dzielnicy Ursus - Dawida Kacprzyka, który dzięki aferze obydwu tych funkcji już nie piastuje. 

Kiedy wychodzą takie informacje jak ta, że ortopeda z Grójca zarabia rocznie trzy bańki (LINK), to człowiek nawet nie chce wiedzieć jak bardzo zepsuty jest ten system. Wręcz przestaję się dziwić, że ludzie coraz mocniej wierzą w medycynę alternatywną i to, że witamina C uleczy nowotwór, skoro spora część lekarzy nie wzbudza w społeczeństwie zaufania. 

Jestem wściekły na te wszystkie doniesienia. System jest po prostu do zaorania. Podobnie jak dalej tkwiącą w nas mentalność kombinatorstwa, która została nam po komunie. 

Kij i luksusy

Dzisiaj przespacerowałem się ponownie po ścieżce o drugim życiu drzew za Parkiem Reduta, bo zakochałem się w tym miejscu. Jak wracałem do siebie, znalazłem fajny, długi kij i wrzuciłem go do strugi i pomyślałem sobie, że życie jest piękne. 

Ledwo wróciłem, myślałem, że odpocznę i BAM! Propozycja wyjścia od współlokatora. Do fikuśnej restauracji Nolio na Kazimierzu. 

Mama znowu będzie mówić o mnie, że jestem burżujem :)

Oto co lewica chce robić z naszymi polskimi miastami!

Uprzedzam, że wymyśliłem ten tytuł tylko dla żartu. 

Odkryłem dzisiaj, rychło w czas, Park Reduta, który znajduje się jeszcze w granicach mojej dzielnicy, a jednak dopiero teraz udało mi się go odwiedzić. Jest wspaniały. Idealnie łączy w sobie elementy urbanistyczne, przyrodnicze i rozrywkowe. Są place zabaw, betonowe murki, ścieżki, schody, ławeczki, huśtawki, hamaki… wszystko. 

Obok niego znajduje się też ścieżka edukacyjna - drugie życie drzew. Taki las w samym sercu miasta, w którym czasami można pomyśleć, że w tymże mieście się jednak nie jest. Tak powinny wyglądać parki i przestrzeń miejska! 

Okolica zasługuje na pięć gwiazdek w skali uroku. 

Elegancja kulinarna obok opery.

Spałem w nocy przez niecałe trzy godziny. Miałem ostatni zjazd w tym semestrze, zaczynający się o o ósmej. Za mną też ostatnie egzaminy i w zasadzie jeśli wszystko pozdawałem (a jestem absolutnie pewny, że tak) to mam wakacje do października. Współlokator podjechał do mnie po wszystkim i zabrał do eleganckiej restauracji, rzut beretem od opery - Novum na Ariańskiej. Dywagowaliśmy przy posiłku o różnicach międzypokoleniowych, o tym jak zmieniają się czasy, warunki, ludzkie oczekiwania wobec życia, a także zwiększa świadomość problemów społecznych. Przefarbował się cały na biało kilka dni temu i wygląda przy tym jak mędrzec, który zaszczepił we mnie ułamek swojego intelektu! Pasuje mu ten wizerunek jak ulał. Ledwo wróciłem do domu, od razu legnąłem na łóżku i zasnąłem na kolejne trzy godziny i wstałem nieco ponad kwadrans temu. 

Smok żołnierz CK na Rondzie Mogilskim 

Ciężko mi uwierzyć, że te studia w dwóch trzecich są już za mną, a za mniej więcej rok, o ile będzie mi dane, będę bronił licencjatu. 

Letnie byki

Kończę właśnie 11. dzień niepalenia, a także wieczorny trening w centrum miasta, gdzie ćwiczę od mniej więcej połowy maja. Po raz kolejny zmieniłem siłownię, jak na ADHDowca zresztą przystało. Z innych wieści, moja książka w tym tygodniu przekroczyła czterysta stron. Grafomania na pełnym, ale sprawia mi to satysfakcję. 

Nad Racławką

Wczoraj byliśmy w lesie, łażąc wzdłuż doliny Racławki w Dubiu. Chcieliśmy uciec od słońca, które grzało niemiłosiernie aż do późnego popołudnia. Mniej więcej przed siedemnastą, w połowie naszej trasy pogoda postanowiła się załamać, zaczęło grzmieć, a po chwili lunął na nas gęsty prysznic, przed którym częściowo chroniły nas korony drzew. Podkoszulek przywierał do mnie tak mocno, że postanowiłem go zdjąć, czując się poniekąd jak dzikus. Lubię obecność natury. 

Na drezyny

W nocy miałem taki maraton oglądania dokumentów ze słynnymi polskimi katastrofami w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych, ale dzisiaj już jesteśmy aktywni od samego rana. Pojechaliśmy najpierw na basen w Trzebini, popływaliśmy przez godzinkę, po czym kierowaliśmy się do Regulic, bo mieliśmy zarezerwowany na szesnastą przejazd słynną, lokalną koleją drezynową na trasie Regulice-Puszcza Dulowska-Alwernia-Regulice. Mój chłopak opowiadał mi o tej przejażdżce już w marcu, ale dopiero dzisiaj się nam udało. Dla mnie to był pierwszy raz, ale dla niego już trzeci. 

Trasa prowadzi po linii kolejowej 103, która kiedyś obsługiwała ruch pasażerski. Jechał nią ongiś pociąg ekspresowy, który omijał Kraków, żeby szybciej dojechać do Zakopanego. Trasa z Regulic do Nieporaza (Puszczy Dulowskiej) prowadziła często pod górkę. Na stacji końcowej zawróciliśmy pojazdy i zjeżdżaliśmy z dwa razy wyższą prędkością niż wjeżdżaliśmy. Pedałowaliśmy łącznie przez 13 kilometrów, a cała trasa z paroma postojami zajęła nam nieco ponad półtorej godziny. 

Świetna przygoda.