Panda, której uszko odpadło

Dzisiejszy spacer obok Dworku Białoprądnickiego

Wczoraj byłem nieco markotny. Być może przez pogodę, która była jak pod psem. Być może przez refleksje nad przemijaniem i brakiem chęci do ruszenia tyłka z mieszkania. Dzisiaj było natomiast ciepło i słonecznie po mniej więcej tygodniu szarówy. Przespacerowałem się na Prądnik Biały i z powrotem, a pod wieczór poszedłem ze współlokatorem do centrum handlowego, żeby mu potowarzyszyć w zakupach. Mijaliśmy przypadkiem ogrodowe zabawkowe domki i inne akcesoria dla dzieci wystawione na ulicy. Przez moment je oglądaliśmy, śmiejąc się, że moglibyśmy takie kupić i umieścić w salonie, żeby kotki miały się gdzie bawić. Podobnie z piaskownicą, z której moglibyśmy zrobić kuwetę. Myślę, że ten tydzień aż do soboty nie będzie szczególnie ciekawy. 

Zapomniałem się pochwalić jaką pandzioszkę zrobioną własnoręcznie z modeliny dostałem w sobotę w prezencie. Odpadło jej uszko, ale według mnie dodaje jej to uroku.

Emocje opadły

Tyle miałem myśli przed snem. O tym co się niewiele wcześniej wydarzyło. Flashbacki sprzed dwóch godzin. Nowe informacje do przetrawienia, wiele z nich kompletnie niespodziewanych i chaotycznych. Pierwszy raz odkąd oglądałem konkurs usłyszałem „12 points go to Poland” po czym padło to jeszcze trzy razy. Czekaliśmy na to dwadzieścia trzy lata. Jednocześnie my daliśmy jako jedyni dwunastkę Izraelowi i polski Internet wybuchł i odczuwał narodowy wstyd za naszych jurorów. Polubiłem bardziej Rumunię i Bułgarię, a na pierwszą z nich oddałem jedyny mój glos. Niesamowite, że televoting umieścił obie z nich w pierwszej dwójce. Emocje przezywaliśmy do samego końca i zwycięstwo Bułgarii mnie uszczęśliwiało ponieważ po raz pierwszy od prawie dekady wygrało państwo, które nigdy wcześniej tego nie dokonało, a gdy to się dzieje, zawsze jestem z tego powodu przeszczęśliwy. Co chwilę ktoś w trakcie do mnie pisał z pytaniami, brat, młodsza kuzynka, czy przyjaciele. Chłopakowi i współlokatorowi też sypałem informacjami, których niekoniecznie chcieli. Czacha wręcz dymiła. 

Ja jako koneser i znawca nie rozumiałem też do końca co się dzieje, bo działy się rzeczy tak szokujące, niespodziewane i wychodzące poza schematy i oczekiwania. Jak to Polska w czołówce jurorów, a w televotingu ledwo dostała jakiekolwiek punkty. Zawsze było dokładnie na odwrót. A co dopiero mieli pomyśleć moi towarzysze i rozmówcy z komunikatorów? Jakim cudem zarówno jurorzy, jak i widzowie chcieli Szwajcarię w finale, ale ostatecznie skończyła na jedenastym miejscu i nie przeszła dalej? 

Gratulacje dla Bułgarii i wstyd dla jurorów (nie tylko dla Polskich, ale dla ogółu), którzy prawie doprowadzili nas do ataku. Dalej to wszystko przeżywam. Dokonuję ekspertyzy wyników i nie dowierzam temu wszystkiemu.

Wielki Finał

Już po zajęciach, chałupa wysprzątana na tyle ile się da, nowa kanapa i stolik zagościły przed telewizorem, zaraz rozpocznie się gotowanie na wieczór, a za niecałe dwie godziny przybędzie mój chłopak. O 21:00 wielki finał Eurowizji!

Tydzień, w którym odbywa się ten konkurs jest dla mnie zawsze ważny, a czas wtedy ekstremalnie zwalnia. Kiedy miałem piętnaście lat, przed finałem dwukrotnie okrążyłem całą Łęczną, czekając na dwudziestą pierwszą. Jestem praktycznie chodzącą encyklopedią na jej temat. Męczyłem nieraz moich przyjaciół i rodzinę nowymi informacjami. Oglądam ją na żywo przez ponad połowę mojego życia, zazwyczaj z ludźmi, którzy średnio się nią interesują i często muszę tłumaczyć im pewne zawirowania i specyfikę, co jest dla nich trudne i zarazem za mało istotne do ogarnięcia. W domu wszyscy wiedzieli, że jest to świętość i niczego innego w międzyczasie nie pozwalałem oglądać. Godzono się z tym, bo i tak rzadko oglądałem telewizję. Eurowizja była również moim oknem na świat oraz lekarstwem na moją zinternalizowaną homofobię z czasów nastoletnich. Zmotywowała mnie do nauki angielskiego, ponieważ chciałem śledzić wiadomości z nią związane na bieżąco, w social mediach i na forach tematycznych, które są aktywne przez cały rok. Jest w tym coś niezwykle magicznego, oglądać reprezentantów różnych państw nawiązujących międzynarodowe przyjaźnie, trzymających wzajemnie za siebie kciuki i pokazujących krztę dobra w tym przepełnionym nienawiścią świecie. Zdarzało mi się do niektórych z nich pisać wiadomości z komplementami i życzeniami, na które przeważnie odpowiadali. A jeszcze bardziej rajcują mnie emocje związane z ogłaszaniem wyników. Wtedy wszyscy widzą jak wariuję i kiwam się klęcząc na podłodze, przejęty tym co widzę. Jestem świadom bojkotu i szanuję decyzję ludzi, którzy się go podjęli. Sam chciałbym, żeby było inaczej i żeby podjęto rozważniejsze decyzje. Być może za rok będzie lepiej?

Moje przewidywania na dzisiaj:

• Wielka Brytania i Austria dostaną po zerze punktów od jury i televotingu. Oprócz nich televoting poda jeszcze co najmniej jedno zero.
• Australia wygra głosy jurorów.
• Polska pobije swój rekord punktów otrzymanych od jurorów od czasu ich powrotu w 2009 roku (nasz rekord to 46 pkt w 2022 roku)
• Eurowizję wygra albo Finlandia, albo państwo, które dotychczas jeszcze nie wygrało.
• Skład top 10 (w kolejności losowej): Australia, Finlandia, Bułgaria, Rumunia, Izrael, Grecja, Ukraina, Dania, Mołdawia, Czechy (widzę też cień szansy dla Polski, ale wolę być ostrożny, bo wychodzi na to, że znowu pompujemy sobie balonik) 

Zobaczymy jak bardzo się pomylę.

Nie fair

Trening popołudniowy

Jestem po wieczorze z drugim półfinałem Eurowizji. Byłem świadom, że będzie rzeź, ale tak bardzo nie mogę przeboleć Szwajcarii, która nie dotarła do finału. Luksemburga też, ale to raczej było oczywiste, a w Alice wierzyłem do końca. Niektóre wybory były zaskakujące. Niektóre zbyt oczywiste. Proszę tylko, żeby nie wygrała Dania, bo nie zdzierżę trzeciego roku z rzędu że zwycięską piosenką, której nie cierpię, a jest jedną z faworytów do wygranej. Ech, te emocje. 

Powrotu czas

I znów jestem w Krakowie. Znowu mam za sobą kilkugodzinną tułaczkę pociągami, ale przed dwudziestą pierwszą wysiadłem na dworcu głównym. 

Udało się jeszcze wczoraj wieczorem obejrzeć pierwszy półfinał Eurowizji, wspólnie z rodziną. Ogólnie Polska nas pozytywnie zaskoczyła. Pray jako piosenka dalej mi się tak nie do końca podoba, ale wczorajszy występ, choreografie i jej wokal… no była to po prostu perełka i finał był dla nas zasłużony. A to że wyczytali nas jako ostatnich było naprawdę super, bo mieliśmy dużo emocji. Nigdy jeszcze nam tak nie zrobili. Mama już myślała, że znowu nas nie docenili i do samego końca myślała, że zamiast Polski wejdzie San Marino. Oglądanie Eurowizji z casualowymi widzami jest ciekawe. Najbardziej ucieszyłem się jednak z Belgii, bo nikt nie dawał jej szans, a ja w nią wierzyłem od początku. 

Fińskie zamiłowanie

Dzisiaj miał miejsce któryś już mój trening na łęczyńskim „Dzik Gym” pod gołym niebem. Muszę przyznać, że jest to jedna z najlepszych inwestycji jakie spotkała to miasto w ostatnich pięciu latach i wcale nie żartuję. Sprzęt jest naprawdę dobry i potrafi solidnie zmęczyć mięśnie. 

A jako, że jutro zaczyna się Eurowizja (w niezbyt radosnej atmosferze, niestety), podzielę się moim top 35. To całkiem zabawne, że w ciągu ostatnich czterech latach Finlandię na pierwszym miejscu miałem trzykrotnie, poza 2024 rokiem kiedy to umieściłem ją na ostatnim. 

Po obu stronach Cieszyna

Ahoj Česko. Dzisiaj mam za sobą pierwszy zagraniczny wypad w tym roku. Pojechaliśmy do Cieszyna i zwiedzaliśmy jego polską i czeską stronę. 

Wśród największych perełek znajduje się rotunda świętego Mikołaja (po lewej), znana wszystkim Polakom z wizerunku na banknocie dwudziestozłotowym. 

A tutaj trochę zabawy po czeskiej stronie. Pod dworcem znajdował się tunel z ekstra muralami. 

Jutro będę w Łęcznej i liczę na to, że do mojego przyjazdu mama tutaj nie zerknie, bo kupiłem dla niej i brata po butelce lokalnego piwa, czekoladę Studentską z Lentilkami (must have na każdej wycieczce do Czech) oraz magnesik na naszą lodówkę. Już sobie zobrazowałem zabawną scenkę. Przychodzę do domu, rozpakowuję prezenty, po czym pytają mnie kiedy byłem w Czechach, a ja jak gdyby nigdy nic odpowiem: „wczoraj”. 

Najniższa hemoglobina glikowana w życiu

W poniedziałek mam wizytę u diabetologa w Lublinie, więc w związku z tym musiałem zbadać sobie poziom hemoglobiny glikowanej. Poszedłem dzisiaj spacerkiem do laboratorium i czekałem do wieczora na wyniki. Właśnie się pojawiły i zdębiałem. Hemoglobina glikowana - 4,9%. Jak u człowieka bez cukrzycy.

Nigdy, odkąd zachorowałem nie miałem takiej niskiej, poniżej 5%. Ba! Poniżej 6% miałem kilka razy w życiu, w związku z moimi przygodami na siłowni. Jak widać, duże mięśnie się do czegoś przydają. 

Byk na Malediwach

Pojechaliśmy dzisiaj do Jaworzna. Pierwszy przystanek zorganizowaliśmy sobie na Byczynie, przy pomniku byka, o który bardzo chciałem zahaczyć. 

Później pojechaliśmy do „Arboretum”, gdzie znajdują się zbiorniki wodne znane jako „polskie Malediwy” (parking kosztował dwie dychy!!!) i spacerowaliśmy po okolicy. Zachwycałem się kolorem wody i chciałem mieć dużo zdjęć. Jaworzno jest strasznie porozwalane. Bardziej czuć jakby to było kilka miasteczek oddzielonych pustkowiami niż jeden urbanistyczny organizm, ale takich miejsc w Polsce nie brakuje (Jastrzębie-Zdrój, Wałbrzych tudzież Jelenia Góra). Moim ulubionym przykładem jest Szczecin, który ma dużo osiedli, gdzie gęstość zaludnienia jest podobna do tych na wsi (Międzyodrze ma choćby koło 20 ludzi na kilometr kwadratowy, a położone w pobliżu centrum jest najgęściej zaludnioną jednostką na mapie kraju). Nie ma to jak polski chaos przestrzenny.

Teraz jesteśmy w Sosnowcu, przy Trójkącie Trzech Cesarzy (dawniej tu znajdował się trójstyk Rosji, Niemiec i Austrii) i chowamy się w tutejszej altance przed deszczem, który spadł znienacka. 

Brunch przed Kijowem

Po dwóch dniach kilkunastogodzinnej pracy pora na brunch na skąpanej w słońcu barce! Posiedzieliśmy może jakieś dwie godziny zanim się zmyliśmy, bo szkoda było marnować ładną pogodę. Kupiłem bilety na drugą część „Diabeł ubiera się u Prady” w kinie Kijów (nigdy tam nie byłem) i wybieram się tam z moim chłopakiem i kumplem! 

Seans już niedługo.

Majówkowo

Jak można celebrować święto pracy? A właśnie pracą! Za niecałe dziesięć minut zaczynam, a żeby się rozgrzać zrobiłem sobie godzinny spacer, okrężną drogą na rynek. Zapowiadali, że majówka ma być chłodna, a tutaj prawie dwadzieścia stopni. Jutro i pojutrze ma być ponad. 

Charity washing

Mój wczorajszy wpis wywołał niemałe poruszenie

W ubiegłym tygodniu, w polskiej przestrzeni internetowej pojawił się głośny streaming charytatywny zbierający pieniądze na leczenie raka, w którym wzięli udział celebryci, niekiedy znani z tego, że unikają płacenia podatków. Wpłacali po kilkaset tysięcy, albo nawet milion złociszy. Zgromadzono kwotę będącą ułamkiem dziennego budżetu NFZ, ale publika nazwała ich bohaterami, którzy robią więcej dla ludzi niż państwo polskie. Bogaci jedyne co mogą zrobić w celu pomocy to wygłupić się przed kamerą, ogolić sobie głowę, wystrzelić osobę niskorosłą z wielkiej procy i lansować się na trudnej sytuacji słabszych. Skomentowałem to i momentalnie stałem się wstrętnym komuchem oraz „panem marudą, niszczycielem dobrej zabawy” tak samo jak niektórzy opiniodawcy, dzielący się swoimi obiekcjami. Polacy mają fetysz organizowania zrzutek, a na samo słowo „podatek” wzdrygają się jakby zobaczyli zdekapitowane zwłoki. Mi też parokrotnie zdarzało się wpłacać drobne sumy, na tyle ile mogłem pomóc, osobom w kryzysach finansowo-zdrowotnych, ale też wiem, że mój piątak na zbiórce nie zbawi świata. Mam świadomość tego iż większość biorących udział w tej akcji miało dobre intencje i to o nich dobrze świadczy, wszak cel był szczytny, ale jednoczesna partycypacja osób, które pomimo zasobnego portfela wyciągały łapy po pomoc państwa na milionowe kwoty oraz tych co chciały sobie zrobić pozytywny PR po tym jak narozrabiały, nie budził mojego zaufania. Nie wspominając o korporacjach próbujących się wybielić w oczach gawiedzi, która w trymiga masowo ogłaszała w social mediach, że trzeba je wspierać oraz wybaczyła im wszystko. Charity washing zadziałał. Strach było otworzyć jakąkolwiek inną stronę niż Twitter, bo poza nim mało kto w ogóle wyrażał zdanie odrębne od tego co myśli większość, a jeśli już to zrobił, traktowano go jak szatana we własnej osobie. Mądrości ludowe we wpisach tylko podnosiły ciśnienie. NFZ to w ogóle jest niepotrzebny, nic nie robi i się przygląda. Taksy idą do polityków do sejmu i oni tam tymi pieniędzmi rozporządzają jak chcą, pchają je sobie do kieszeni i wydają na głupoty. Żywy przykład hasła „chleba i igrzysk” w przestrzeni publicznej. Może określenie „składka zdrowotna” należałoby zastąpić nazwą „zrzutka na polskie szpitale”, albo „subskrypcja na pomaganie chorym i biednym”? Najwięksi indywidualni darczyńcy dostawaliby nagrodę w postaci pozycji w tabeli wyników na stronie ministerstwa zdrowia, a gdyby próg przekroczył jakąś konkretną kwotę to założylibyśmy premierowi strój clowna, żeby podatnicy byli zadowoleni. W 2023 roku, w trakcie kampanii wyborczej zwracałem uwagę, że gdyby środki przeznaczone w poprzednich latach na Kościół Katolicki przetransferować na publiczne szpitale, niemalże całkowicie wyeliminowalibyśmy ich zadłużenie. Mało kogo to jednak interesowało. Po co człowiekowi rozum i dokształcanie się skoro tylko niepotrzebnie się denerwuje na powszechną ignorancję i populizm? Może i jestem złym marudą, miernotą intelektualną i socjaluchem przebrzydłym, ale wykorzystywanie empatii i cudzych pieniędzy do budowania własnego wizerunku mesjasza, robienie przy tym z państwa złodzieja i zatruwanie tysięcy umysłów poglądem, że lepiej jest uzależniać ochronę zdrowia od dobrej woli pseudofilantropów niż solidarności społecznej jest po prostu nieetyczne. Łatwiej jest wpłacić kilka złotych na zrzutkę i dzięki temu kupić sobie poczucie bycia dobrym człowiekiem, który potrafi się zjednoczyć w słusznej sprawie, zamiast wspierać budowę zakładów produkcyjnych lub finansowanie szkół, nauki i technologii. Bo przy tym nie ma żadnych fajerwerków, łzawych filmików ani sławnych twarzy mówiących ci jak bardzo jesteś super. Nie będę mówić tak ostrym językiem, jak co niektórzy z komentatorów, nazywających Polaków nieoświeconymi lemingami, którzy nie umieją sobą rządzić i klaszczą w teatrzyku dla gojów, niemniej jednak będę w trwodze zastanawiał się co jest z nami nie tak i czy tylko my jesteśmy tacy specyficzni. 

Zlepek ostatnich dni

Jeszcze w środę po udanej wędrówce na wzgórze w Miękini znalazłem czas na trening siłowy w Trzebini. W czwartkowe popołudnie wróciłem do Krakowa, żeby móc już następnego dnia odbyć zajęcia na studiach, które trwały cały weekend. Wczoraj wieczorem po zajęciach brałem udział w małej imprezce, z której musiałem się zmyć przed północą, albowiem dzisiaj czekała mnie pobudka przed szóstą trzydzieści, żeby zdążyć na ósmą na uczelnię. Nie ma nic gorszego niż zaczynanie zajęć tak wcześnie, i to w niedzielę. Nie wierzyłem w siebie, że wytrzymam do szesnastej, ale jednak mi się udało i nie żałuję, bo miałem dużo ciekawych i ekscytujących tematów do dyskusji. 

Uchwyciłem dziś w trakcie przerwy mały, miejski krajobraz, który jakoś mi się spodobał. 

Sielankowa sceneria

Dzisiaj po dwunastej wyruszyliśmy w niedługą, dwugodzinną wędrówkę na jedno z okolicznych wzniesień w Miękini i z powrotem. Spacerowaliśmy sobie żwawym krokiem przez polne dróżki. Kojarzy mi się to nieco z moją rodzinną wsią, ale tutaj jest w niektórych miejscach dużo więcej zabudowań. 

Progres po polsku

Wyrok TSUE w sprawie uznania przez państwo polskie zagranicznego aktu małżeństwa dwóch mężczyzn wydawał się krokiem naprzód w kwestii zwiększenia praw osób LGBT w Polsce. Niestety, tylko wydawał. Premier Donald Tusk i działacze KO, w tym Rafał Trzaskowski, który rok temu przegrał wybory, których nie dało się przegrać, właśnie między innymi przez miałkość i brak twardego stanowiska (a i tak zagłosowałem w drugiej turze, bo co innego mi zostało) jasno się opowiedzieli, że nie są po naszej stronie i od kilkunastu lat tak naprawdę lawirują deklarując poparcie dla związków partnerskich i małżeństw jednopłciowych. Koalicja Obywatelska jawnie mówiąc takie rzeczy, że jesteśmy „stosunkowo niewielką grupą wyborców” po prostu pluje nam w twarz, bo to też dzięki naszej energii i sile udało się pokonać PiS, który najwyraźniej już w przyszłym roku wróci w skrajniejszym, prawicowym bloku z Braunem i konfederatami na czele. To nie geje będą temu winni, tylko zwykła nieudolność obecnej koalicji rządzącej, która w zasadzie już się sypie. KO to jest jeden wielki chodzący pragmatyzm i reakcjonizm polityczny. Jednocześnie oświadczają wszem i wobec, że oni są nowocześni i proeuropejscy, ale gdy przychodzi co do czego, wyłażą z nich konserwy obyczajowe, które unijne wyroki mają w nosie.  

Te słowa o „stosunkowo niewielkiej grupie wyborców” jeszcze im się odbiją czkawką. Czy ktokolwiek w tej partii wie o tym, że oni i tak mają wśród przeciwników przypiętą ławkę „tęczowych”? Myślą, że to zmienią? Dobre sobie. Przypomnę, że Węgry od 17 lat mają związki partnerskie, których nawet niedawno obalony po 16 latach rządów autorytarny Orban nie mógł usunąć. Polska tego nawet nie potrafi. Nie wspomnę o państwach takich jak Nepal czy bardziej katolicka niż my Malta… tam normalnie facet z facetem i babka z babką mogą brać śluby. W Polsce pozostaje wyjechać w tym celu do Berlina, przemeldować się do Świdnicy albo Włocławka (bo tam są prezydenci z Lewicy) i liczyć, że ichniejsze urzędy dostosują się do wyroku. Cyrk na kółkach. Bareja miałby z czego wybierać do nowych filmów gdyby jeszcze żył.

Wszystko kwitnie

Skończyłem przed szesnastą cały weekend zajęć, od których mieliśmy trzytygodniową przerwę. Przyjemnie mi się szło na uczelnię i z niej wracało. Trzy kwadranse piechotą w jedną stronę w takiej przyjemnej atmosferze i aż chce się człowiekowi żyć, co chwilę zatrzymać przy jakimś drzewu i pooglądać kwiaty i krzewy. Wszystko tak ślicznie pachnie, ptaki ćwierkają co rano. Kocham wiosnę. 

Myśli

Gdy byłem na Wielkanoc w Łęcznej to coś mnie tchnęło i zacząłem przyglądać się kolażom zdjęć nad moim łóżkiem. Przed sylwestrem doczepiałem kolejny, za 2025 rok. Sto osiemdziesiąt tycich kwadracików z ostatnich pięciu lat, które w telegraficznym skrócie pokazywały jak przez ten czas mi się wiodło i jak się zmieniałem. Nie umiem wytłumaczyć dlaczego czułem potrzebę ich druku i wywieszenia oraz dlaczego robi mi się przyjemnie kiedy na nie patrzę. Poniekąd mówię przez to sam do siebie, że może i nie jestem kimś znaczącym w rzeczywistym świecie, ale w moim własnym jestem najważniejszy. Być może kiedyś je zdejmę i włożę do jakiegoś specjalnego albumu, przeznaczonego tylko na powiększające się co roku zbiory i będę trzymał go na jakiejś półce, którą bym sobie samodzielnie zamontował.

Od kilku dni moja głowa znowu zaczyna nadmiernie przetwarzać swoją zawartość i ma ochotę eksplodować. Dziś w nocy machałem nogami z jakiejś ekscytacji spowodowanej nagromadzającymi się myślami. Informacje, które do mnie danego dnia dotarły się kumulowały i dawały o sobie znać. Zastanawiałem się nad czym warto było się skupić. Dlaczego nie mam wbudowanego jakiegoś włącznika, za którego pomocą mógłbym wybierać w których momentach jestem omnibusem pożerającym treści jak cukierki, a kiedy popadam w stan relaksu i uspokojenia? Teoretycznie takim włącznikiem jest sen, wysiłek fizyczny lub inne, drobne przyjemności. Wtedy moje centrum sterowania odpoczywa, ale do tego potrzebny jest nastrój i siła. Zresztą, jestem tylko człowiekiem, stworzonym z flaków - biologicznego układu mechanicznego, a nie robotem jak Edward Warchocki - nowa internetowa gwiazda, która stała się sławna na świecie ganiając dziki po Warszawie. Integruje się z otoczeniem, zaczepia ludzi, a ci są jego obecnością strasznie podekscytowani. Nowatorskie podejście do oswajania mas z nowoczesną techniką poprzez rozrywkę. Nawet ja to w jakiś sposób kupiłem. Nie umiem znaleźć złotego środka. Obchodzi mnie albo wszystko albo nic. Chroniczna obecność w Internecie dokonała pewnych zmian w moim sposobie komunikowania się na tyle, że w prawdziwym życiu nierzadko moimi reakcjami na pewne zdarzenia są terminologie zaczerpnięte właśnie z tamtejszej subkultury, którą mimowolnie przyjmuję, a kiedy odbiorca z zewnętrznego świata rozumie aluzje do tego co zaanonsuję, mam przeświadczenie, że wywodzę się ze zdefiniowanej tylko w mojej wyobraźni frymuśnej pepiniery.

Ot, takie myśli mi towarzyszą. Jest mi dużo lepiej kiedy coś napiszę. Zwłaszcza w mojej książce, która liczy sobie już 365 stron i siedemnaście rozdziałów. Za jakieś dwie godzinki pójdę się zbyczyć na siłowni i zrobi mi się jeszcze lepiej, bo lubię się zmieniać w baobab.

Atropia 2

W ostatnią sobotę odbyła się druga edycja Atropii (więcej info) i znów na niej występowałem jako tancerz. 

Chciałbym znów podziękować organizatorom za stworzenie czegoś tak wspaniałego. Jestem też ogromnie wdzięczny za zdjęcia, które zrobił fotograf - Pup Hunter! Są rewelacyjne! Do zobaczenia za miesiąc, tuż po marszu równości! 

Lecący czas

Jakoś tak nie do końca jestem w stanie pojąć, że minął ponad tydzień od Wielkanocy, nie trenowałem od dziewięciu dni i dopiero dzisiaj udało mi się cokolwiek w tej kwestii zrobić. Próbowałem zrobić to wczoraj wieczorem, ale jak na złość cukier mi zaczął skakać około dziewiętnastej i przez dwie godziny nie chciał spaść, więc udałem się na kilkukilometrowy spacer, żeby tego cukrowego diabła pogonić. W godzinę z 333 zmalał do około 80, czyli aż czterokrotnie! I akurat musiało się to wydarzyć w godzinach przed zamknięciem wszystkich siłowych przybytków. Przynajmniej dzisiaj było ładnie. 

Bukowno i Diabla Góra

Dzisiaj wybraliśmy się do Bukowna, koło Olkusza. Szliśmy niebieskim szlakiem przez około siedem kilometrów i zaliczyliśmy przy okazji niewielki szczyt - Diablą Górę! Piękna okolica. 

Niedawno też skończyły się wybory na Węgrzech, na których mocno mi zależy, bo bardzo lubię ten kraj. Z tego co na ten moment wiadomo, opozycja ociera się o większość konstytucyjną i szykuje się naprawdę ostra noc pod względem śledzenia tamtejszych wyników. Mam nadzieję, że będzie dobrze. Węgrzy uratowali rok temu Rumunię przed skrajnie prawicowym prezydentem, niech i uratują swój kraj, bo na to zasługują. Lengyel, Magyar - két jó barát!

Nowość

Trafiło mi się wczoraj na zmianę w Nalefce (dziesięć godzin, ale było milutko i przyjemnie) i mogłem przy okazji zobaczyć jak świetnie wygląda odnowione Lindo, które parę tygodni temu przeżyło metamorfozę. No rewelacja. Jest dużo więcej przestrzeni, a scena robi niesamowite wrażenie. Zupełnie inne miejsce niż jeszcze na początku roku. Aprobuję! 

Pod Baranami

Wziąłem Dolores na rączki, pożegnałem słoneczko i w drogę. Przed 21 znalazłem się w Krakowie. Zamiast odpocząć po sześciu godzinach podróży, z przesiadką w Rzezowie, to mój chłopak wziął mnie trwający dwie i pół godziny seans do Kina pod Baranami i obejrzeliśmy „Projekt Hail Mary”. Najsłynniejsze kino w całym kraju. 

Przed chwilą się skończył. Jestem pod wrażeniem. Grał na moich emocjach.