Atropia

W ostatnią sobotę miałem przyjemność (a być może nawet i zaszczyt) wziąć udział w pierwszej (i zapowiada się na to, że nie ostatniej) odsłonie imprezy skierowanej do osób LGBT - Atropii. Jest to wydarzenie inspirowane klimatami berlińskimi i tymi z Ibizy i wielu innych europejskich centrów kultury gejowskiej. Faktycznie, czegoś takiego w Polsce nie ma. W przypadku Atropii postawiono na zupełnie inną jakość i autentyczność, ale też na celebrowanie inności. To była petarda. I to w miejscu, które przypominało salę balową w kunsztownym pałacu. Rytm, światła, wolność i wspólnota. Szara codzienność natomiast znikała za drzwiami wejściowymi. Jedną z moich ról było wystąpienie na scenie i tańczenie w rytm muzyki house, w fetyszowym rynsztunku jaki widzicie na zdjęciach powyżej. Robiłem to razem z towarzyszącą mi drag queen i drugim tancerzem, który reprezentował zabawę tożsamością płciową, kiedy ja byłem bardziej atrybutem „maczo”. To był pierwszy akt, trwający od północy do drugiej. Od początku miesiąca zaliczyłem kilka prób, żeby jak najlepiej się przygotować do tego co wydarzyło się w nocy z soboty na niedzielę. Jestem niezwykle zadowolony z ekipy, z którą pracuję. Są to, kochane, ciepłe osoby, które podobnie jak ja, mocno wkręciły i wczuły się w klimat. Nasza prowadząca drag queen przygotowała show rodem z najbardziej ekskluzywnych iberyjskich party, mój partner na scenie wymachiwał wachlarzem jak ostatnia diwa, a ja moimi pląsami połączonymi z kulturystycznym pozowaniem dodałem jeszcze większej zmysłowej pikanterii i to mi się niezwykle podobało. Nasi DJ-e dobrali taką muzykę, że ani na minutę nie myślało się o tym, żeby zejść z parkietu. Tak się w to wszystko wczułem, że nawet nie do końca czułem jak upływa nam czas. Naprawdę nie mogę się doczekać kolejnych występów. Jedyne wrażenia podobne do tych, które przeżyłem w miniony weekend miałem chyba tylko w Berlinie. Polska zasługuje na więcej takich eventów.

Spuchnięty

Właśnie skończyłem trening i jestem w trakcie powrotnego, wieczornego spaceru do domu. 99 kilo byka (tak, zważyłem się). Od piątku uprawiam binge watching seriali. Najpierw „Gorącą Rywalizację”, a od wczoraj „Genialną Morgan”, którą znowu sobie puszczę jak tylko wrócę do siebie. 

Smoczy owoc

Kiedy miałem naście lat bardzo się bałem, że z czasem coraz ciężej będzie wymyślać coś nowego i nie powstanie już żadna oryginalna piosenka, film albo książka, wszystkie pomysły się wyczerpią, a my będziemy tylko odgrzewać stare kotlety, bo nic innego nam nie zostanie. Taka była moja wizja końca świata - śmierć z nudów. Teraz wiem, że jest to mało prawdopodobne i ludzka kreatywność nie ma aż tak zdefiniowanych i sztywnych granic, a nasze możliwości z roku na rok szybują coraz dalej. Nawet jeśli moje dramatyczne wizje jakkolwiek by się spełniły, to przecież mielibyśmy i tak nieograniczone pokłady twórczości do samodzielnego odkrywania. Ileż byłoby w nas wewnętrznego ciepła gdybyśmy na nowe dla nas, a oczywiste dla reszty bodźce reagowali jak dzieci. Takie przydarzają mi się niemal codziennie. Wczoraj na przykład dostałem w prezencie od mojego kumpla pitaję (za co mu serdecznie dziękuję), znaną też jako smoczy owoc, której nigdy wcześniej nie próbowałem i miałem w sobie od groma rozkoszy, mogąc ją zjeść. Ten owoc do tanich nie należy! 

Dziksza Wisła

Przespacerowałem się dziś po dzikszej części Wisły, we wschodniej części Czyżyn. Było bardzo przyjemnie i ciepło.

Akuku

Otworzyłem dziś na oścież okno w moim pokoju i nagle co widzę? Ten oto ciekawski pyszczek co wcześniej wygrzewał się na loggii. Fifulka jest niepodrabialna. 

Mapowy łeb

Robiłem dzisiaj quiz, w którym miałem 60 minut na wymienienie jak największej ilości polskich miast. Udało mi się 649 z 1026 i uważam, że nie jest to całkiem zły wynik - 63% (a dla mojego rodzinnego lubelskiego calusieńkie 100%). Dla tych co są ciekawi swojego wyniku - link do quizu

Źródełko, klasztor i wodospad

Ćwir, ćwir! Za mną kolejny dzionek pełen podkrakowskich wędrówek. 

Jak dziecko. Musiałem się powspinać po drzewie, żeby sobie poleżeć na drewnianej platformie i patrzeć na Wodospad Szum w Dolinie Będkowskiej naprzeciwko mnie. 

To był jednak nasz ostatni cel podróży. Pierwszym była Dolina Eliaszówki i źródełko w kształcie serca. A później dotarliśmy do klasztoru w Czernej i tam też było źródełko - nieco mniejsze, ale jak ładnie ozdobione. 

Człowiek pustyni

Dzisiaj po raz pierwszy w życiu zobaczyłem na własne oczy Pustynię Błędowską. Przejeżdżaliśmy przez zakorkowany Olkusz i bałem się, że nie zdążymy przed końcem dnia, ale mielimy spory zapas czasu.  

Nogi same się pchały wszędzie gdzie tylko mogły, bo były podekscytowane kolejną przygodą! Narobiłem z kilkanaście tysięcy kroków, a piasek czasami dostawał mi się do butów. Przez moment było tak ciepło, że mogłem zdjąć kurtkę i bluzę i połazić w samej koszulce, ciesząc się słońcem i czując się jak w lecie. 

Ekstra dzień! 

U Mehoffera

Kolejne krakowskie muzeum zaliczone - Dom Mehoffera na Krupniczej. Nie wiem komu dziękować za darmowe wtorki w filiach muzeum narodowego, ale zasługuje na wieczną chwałę za danie możliwości każdemu, niezależnie od stanu jego portfela, zobaczenia naszych dóbr kultury. Jeszcze bardziej spodobała mi się stojąca obok kamienica, na Krupniczej 22 - Dom Literatów. Niestety mocno zaniedbana, ale będąca świadkiem spotkań najwybitniejszych polskich pisarzy. Jak słusznie zwracała na to uwagę tabliczka - takiego miejsca nie miał nawet Paryż. 

Życie marcowe

Weekendowe zajęcia (masakrycznie długie) skończone. Dzisiejszy trening odbębniony, a mam do tego za sobą udane spotkanie na Starym Mieście, z którego w tej chwili wracam. Tak się napawam przedwiośniem, że chce mi się maszerować piechotą i kroczyć w tej miejskiej dżungli. Grubo ponad dwadzieścia tysięcy kroków zrobię jak nic.  

Podpisany

Od wczoraj jestem w spisie wyborców w Krakowie, a dzisiaj w samo południe wybrałem się do siedziby stowarzyszenia „Kraków dla Mieszkańców” przy ulicy Królewskiej 67 i złożyłem podpis z poparciem dla inicjatywy. Koło dziesiątej organizatorzy podali, że uzbierano ich już ponad 80 tysięcy. Wymaganych jest niecałe 60 tysięcy ważnych, dlatego też zdecydowanie lepiej jest uzbierać nadwyżkę. Dla pewności. 

Wędrowca

Wróciłem godzinę temu ze spaceru i z treningu. W końcu pogoda jest na tyle ludzka, że można nie marznąć podczas dłuższego chodzenia. 

Wczoraj natomiast wspinałem się po Buczynie w Tenczynku. Jest w tych wycieczkach po okolicy kontynuacja jakiegoś dziedzictwa, które wpajano mi od pierwszych miesięcy mojego istnienia. Że trzeba coś zobaczyć, nawet jeśli są to rzeczy w pobliżu. Moi rodzice brali mnie w różne wycieczki z PTTK. Głównie po Lubelszczyźnie, ale zdarzyło nam się wyjechać poza województwo. Tata ciągnął mnie kiedyś do Radruża na Podkarpaciu, gdzie znajduje się cerkiew świętej Paraskewy, wybudowana w stylu nadsańskim i jest jedną z szesnastu cerkwi w polskim i ukraińskim regionie Karpat wpisanych na listę UNESCO. To była jego ulubiona prawosławna świątynia, którymi tak bardzo się fascynował. Fantastycznie jest wędrować i odkrywać. 

Wygiełzów

Popołudniem przejechaliśmy się autkiem do Wygiełzowa, gdzie znajduje się Zamek Lipowiec. Mogliśmy go zobaczyć tylko z zewnątrz, bo do końca marca jest nieczynny. Ale natomiast spacer po wzniesieniach był bardzo przyjemny.

Niestety, w drodze powrotnej odczytałem smutną wiadomość. Nie wiem czy pamiętacie kotka z Królewca - Murza. Dzisiaj rano odszedł za tęczowy most. Będę za tobą tęsknił kochanie. Moja mama też. I mój współlokator. Wszyscy kochali twoje śmieszne miny. 

Jedno z moich ulubionych zdjęć. Jak błagał mnie, żebym dał mu polizać kubeczek po jogurcie. 

Smak uzbeckiej kuchni

Całkiem niedawno otworzyła się w pobliżu nas restauracja z kuchnią uzbecką - Madina. Ciekawi tego co na miejscu zastaniemy, wybraliśmy się dziś na obiad. I muszę powiedzieć, że jestem zachwycony, jakie tam serwują pyszne jedzenie. Zamówiłem sobie manti (te pierożki) i smażony lagman. Wzięliśmy do tego herbatę w czajniczku i starczyła nam na pięć filiżanek! Pierwszy raz miałem styczność z kuchnią z Uzbekistanu, przyznam się szczerze, ale wychodzi na to, że będę musiał spróbować więcej tutejszych dań, bo jest z czego wybierać. 

Myślenie nowohuckie

Wybrałem się dziś na Hutę. Dokładnie w okolice NCK. Ot tak, popatrzeć się na łąki i zobaczyć jakie są wystawy. Mural z fragmentem piosenki „Kocham Wolność” Chłopców z Placu Broni skojarzył mi się jednoznacznie z takim… pretensjonalnym bronieniem demokracji przez ludzi, którzy się wywyższają, ponieważ są z klasy średniej i odpowiednio glosują. Takie interpretacje tej piosenki pojawiają się w mojej głowie, mimo że ma wspaniały i głęboki przekaz o tym ile znaczy w naszym życiu wolność. Obok zdjęcie obrazu (autor: Robert Bubel), który najbardziej mi się spodobał. Pierwszą myślą jaką miałem po jego zobaczeniu to kulturalne popijawy w staromiejskich kamienicach dowolnego miasta, gdzie część osób bawi się na quasiparkiecie, a reszta wdaje się w życiowe polemiki w kuchni. Czasem ktoś, na przykład taki ja, wyjdzie na balkon zapalić papierosa i popatrzy się na gęsto upakowane budyneczki i brukowane uliczki, po czym napawa się artystyczną atmosferą nocy i cieszy się, że żyje. Cieszy się, że jest miejski. I przede wszystkim cieszy się, że dostrzega piękno w tym co widzi. W każdym kamieniu, w każdej elewacji, w każdym człowieku co przechodzi obok. A obraz przedstawia to, co z takiej imprezy zostało nazajutrz, z samego rana. Oczywiście jest to moja interpretacja, ale dająca mi jakieś wytchnienie. Coś co chciałbym posiąść zamiast deweloperskiego, nowoczesnego mieszkania, które jest ułudą bogactwa. 

 Kocham Kraków. 

Referendum

Jako osoba, która mieszka w Krakowie od ponad trzech lat, a także jako ktoś kto w ostatnich wyborach na Prezydenta RP głosował właśnie tutaj, postanowiłem, że oficjalnie przerejestruję się do krakowskiego rejestru wyborców, albowiem z Krakowem czuję się już związany. W przyszłym tygodniu wszystko będzie sfinalizowane i w ten sposób podpiszę się pod listą poparcia dla inicjatywy, a jak do niego ostatecznie dojdzie, to zagłosuję za odwołaniem prezydenta Miszalskiego. Strefa Czystego Transportu, która uderza w najbiedniejszych ludzi, którzy do Krakowa muszą dojeżdżać do pracy to tylko wierzchołek góry lodowej. Problemem jest ogromne kolesiostwo, które jest jeszcze większe niż za poprzednika. Na domiar złego, parkingi przestaną być bezpłatne w niedziele, a ceny biletów w komunikacji miejskiej podrożeją, mimo że miasto chce promować się pod znakiem zieloności. A kiedy wizja utraty stołka jest coraz bliżej, to nagle pojawiają się próby wycofania z tychże pomysłów. Co to, to nie. Panom samorządowcom już podziękujemy. To jest istota demokracji, której najwyraźniej nie rozumieją ludzie, którzy wycierają nią sobie gębę, bo demokracja jest wtedy kiedy tylko ich kandydaci wygrywają wybory.  

Bacznie śledzę poczynania inicjatorów referendum w social mediach i mocno im kibicuję!

Dźwigam

Wracam autobusem z półtoragodzinnej wyprawy na drugi koniec miasta, z wielkim plecakiem wypchanym pysznościami, które dostałem (i za które jestem bardzo, ale to bardzo wdzięczny!). Jeszcze wcześniej odbębniłem srogi trening pleców i bicepsów! 120 kilogramów na atlasie, 112,5 w wiosłowaniu. Robiłem jeszcze jakieś pomniejsze ćwiczenia na innych maszynach, w tym na modlitewniku. Nie mogę się doczekać aż dojadę do domu i w końcu zjem coś porządnego! 

Trzebiński paker

Na aquaparku w Trzebini jest taka drobna siłownia. Już drugi raz bodajże na niej ćwiczę. Zmusza to trochę do kreatywności z planem treningowym, ale nie mam na co narzekać. 

Walentynkowa wizyta u kangurów

Dostałem kangura i zobaczyłem kangury! Walentynkowy wypad do zoo zaliczony! Wczoraj w pociągu do Krakowa kupiłem dwa bilety, a dzisiaj zobaczyliśmy jak sobie żyją zwierzątka. 

Siedzę obok gerezy abisyńskiej i jej małego bobaska. A obok ryś wpatrujący się w dal.

Pingwin i żyrafa.

Boa dusiciel i hipopotamek karłowaty!

Super dzionek!

Nie taki tłusty ten czwartek

Wczoraj kupiłem rodzince paczkę z pączkami i wszystkie już wtrząchnęliśmy. Ja dokładnie trzy. W końcu można sobie pozwolić. Nie będę pisać jakichś umoralniań, że spalenie tylu i tylu kalorii wymaga tyle, a tyle wysiłku. Nie jestem taki. Może i fit świr, ale nie alfa i omega. Dzisiaj poleciałem na trening nóg. Bynajmniej nie po to, żeby spalić co zjadłem, a dlatego, że miałem to i tak w planach. Jutro wieczorem natomiast będę w Krakowie. 

Wieprz w śniegu

Wybrałem się dzisiaj przed siłownią na Podzamcze i nabrzeże Wieprza. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek widział ją w takiej odsłonie, nie licząc tej części rzeki, którą mam tuż za moim domem. Im głębiej szedłem, tym zauważyłem, że jest jakoś mniej drzew niż ostatnio. Dostrzegłem pracujące koparki i robotników po obu stronach. Przez ostatnią dekadę wycinek w tej części miasta było od groma. Najpierw przez rewitalizację parku, później przez rozbudowę drogi wojewódzkiej i teraz, po raz trzeci - w imię „Zielonej sieci dla miasta Łęczna”, o której pisałem w wakacje 2024 (LINK). Kochajmy zieleń, tak szybko odchodzi.