Myślenie nowohuckie

Wybrałem się dziś na Hutę. Dokładnie w okolice NCK. Ot tak, popatrzeć się na łąki i zobaczyć jakie są wystawy. Mural z fragmentem piosenki „Kocham Wolność” Chłopców z Placu Broni skojarzył mi się jednoznacznie z takim… pretensjonalnym bronieniem demokracji przez ludzi, którzy się wywyższają, ponieważ są z klasy średniej i odpowiednio glosują. Takie interpretacje tej piosenki pojawiają się w mojej głowie, mimo że ma wspaniały i głęboki przekaz o tym ile znaczy w naszym życiu wolność. Obok zdjęcie obrazu, który najbardziej mi się spodobał. Pierwszą myślą jaką miałem po jego zobaczeniu to kulturalne popijawy w staromiejskich kamienicach dowolnego miasta, gdzie część osób bawi się na quasiparkiecie, a reszta wdaje się w życiowe polemiki w kuchni. Czasem ktoś, na przykład taki ja, wyjdzie na balkon zapalić papierosa i popatrzy się na gęsto upakowane budyneczki i brukowane uliczki, po czym napawa się artystyczną atmosferą nocy i cieszy się, że żyje. Cieszy się, że jest miejski. I przede wszystkim cieszy się, że dostrzega piękno w tym co widzi. W każdym kamieniu, w każdej elewacji, w każdym człowieku co przechodzi obok. A obraz przedstawia to, co z takiej imprezy zostało nazajutrz, z samego rana. Oczywiście jest to moja interpretacja, ale dająca mi jakieś wytchnienie. Coś co chciałbym posiąść zamiast deweloperskiego, nowoczesnego mieszkania, które jest ułudą bogactwa. 

 Kocham Kraków. 

Referendum

Jako osoba, która mieszka w Krakowie od ponad trzech lat, a także jako ktoś kto w ostatnich wyborach na Prezydenta RP głosował właśnie tutaj, postanowiłem, że oficjalnie przerejestruję się do krakowskiego rejestru wyborców, albowiem z Krakowem czuję się już związany. W przyszłym tygodniu wszystko będzie sfinalizowane i w ten sposób podpiszę się pod listą poparcia dla inicjatywy, a jak do niego ostatecznie dojdzie, to zagłosuję za odwołaniem prezydenta Miszalskiego. Strefa Czystego Transportu, która uderza w najbiedniejszych ludzi, którzy do Krakowa muszą dojeżdżać do pracy to tylko wierzchołek góry lodowej. Problemem jest ogromne kolesiostwo, które jest jeszcze większe niż za poprzednika. Na domiar złego, parkingi przestaną być bezpłatne w niedziele, a ceny biletów w komunikacji miejskiej podrożeją, mimo że miasto chce promować się pod znakiem zieloności. A kiedy wizja utraty stołka jest coraz bliżej, to nagle pojawiają się próby wycofania z tychże pomysłów. Co to, to nie. Panom samorządowcom już podziękujemy. To jest istota demokracji, której najwyraźniej nie rozumieją ludzie, którzy wycierają nią sobie gębę, bo demokracja jest wtedy kiedy tylko ich kandydaci wygrywają wybory.  

Bacznie śledzę poczynania inicjatorów referendum w social mediach i mocno im kibicuję!

Dźwigam

Wracam autobusem z półtoragodzinnej wyprawy na drugi koniec miasta, z wielkim plecakiem wypchanym pysznościami, które dostałem (i za które jestem bardzo, ale to bardzo wdzięczny!). Jeszcze wcześniej odbębniłem srogi trening pleców i bicepsów! 120 kilogramów na atlasie, 112,5 w wiosłowaniu. Robiłem jeszcze jakieś pomniejsze ćwiczenia na innych maszynach, w tym na modlitewniku. Nie mogę się doczekać aż dojadę do domu i w końcu zjem coś porządnego! 

Trzebiński paker

Na aquaparku w Trzebini jest taka drobna siłownia. Już drugi raz bodajże na niej ćwiczę. Zmusza to trochę do kreatywności z planem treningowym, ale nie mam na co narzekać. 

Walentynkowa wizyta u kangurów

Dostałem kangura i zobaczyłem kangury! Walentynkowy wypad do zoo zaliczony! Wczoraj w pociągu do Krakowa kupiłem dwa bilety, a dzisiaj zobaczyliśmy jak sobie żyją zwierzątka. 

Siedzę obok gerezy abisyńskiej i jej małego bobaska. A obok ryś wpatrujący się w dal.

Pingwin i żyrafa.

Boa dusiciel i hipopotamek karłowaty!

Super dzionek!

Nie taki tłusty ten czwartek

Wczoraj kupiłem rodzince paczkę z pączkami i wszystkie już wtrząchnęliśmy. Ja dokładnie trzy. W końcu można sobie pozwolić. Nie będę pisać jakichś umoralniań, że spalenie tylu i tylu kalorii wymaga tyle, a tyle wysiłku. Nie jestem taki. Może i fit świr, ale nie alfa i omega. Dzisiaj poleciałem na trening nóg. Bynajmniej nie po to, żeby spalić co zjadłem, a dlatego, że miałem to i tak w planach. Jutro wieczorem natomiast będę w Krakowie. 

Wieprz w śniegu

Wybrałem się dzisiaj przed siłownią na Podzamcze i nabrzeże Wieprza. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek widział ją w takiej odsłonie, nie licząc tej części rzeki, którą mam tuż za moim domem. Im głębiej szedłem, tym zauważyłem, że jest jakoś mniej drzew niż ostatnio. Dostrzegłem pracujące koparki i robotników po obu stronach. Przez ostatnią dekadę wycinek w tej części miasta było od groma. Najpierw przez rewitalizację parku, później przez rozbudowę drogi wojewódzkiej i teraz, po raz trzeci - w imię „Zielonej sieci dla miasta Łęczna”, o której pisałem w wakacje 2024 (LINK). Kochajmy zieleń, tak szybko odchodzi. 

Łęczniak

Wczoraj koło dwudziestej dojechałem do Łęcznej. Z Werbkowic podróżowałem szynobusem, z którego wysiadłem w Świdniku, a dziesięć minut później byłem już w pociągu do Jaszczowa, skąd odebrała mnie mama. Dziś, po tygodniu przerwy w końcu mogłem odbębnić trening. Dzień przed Walentynkami wracam do Krakowa.

Nic, tylko biel

Na wsi tak to już jest, że spacery zimą… są utrudnione. O ile asfaltowa uliczka prowadząca do innych wiosek jest odśnieżona i przejezdna, tak ta prowadząca do pól, lasów i dolin już nie za bardzo. Śnieg już zdążył zmienić się w taką strukturę, która łamie i zapada się pod ciężarem moich kroków. Nic dziwnego. Jeszcze przedwczoraj temperatura była poniżej -20, a dzisiaj oscyluje wokół zera. 

Śnieg po łydki. Czasami prawie po kolana. Ale jest znośnie. Babcia wczoraj kupiła mi kurtkę na targu i grzeje mnie przepotężnie. 

Droga w nicość

Dzisiaj jechaliśmy na chwilę do Werbkowic i droga przez wiejskie drogi zaparła mi dech w piersiach. Przecież to wygląda niesamowicie. Śnieg z niebem obrały jedną barwę i zlały się w jedność. Gdyby nie drzewa to bym miał wrażenie, że jadę w nicość. 

Na koniec świata

Sesja zimowa zakończyła się powodzeniem, bez konieczności poprawiania jakichkolwiek egzaminów, dzięki czemu cały luty będzie wolny od zajęć i zmartwień dotyczących nauki. Pierwszą połowę miesiąca chciałem zatem „przebimbać” i gdy wszystko pozałatwiałem, wsiadłem wczoraj w pociąg relacji Kraków-Hrubieszów, tuż przed ósmą rano i przez sześć godzin jechałem przez Polskę w rodzinne strony, do babci. Zostanę do niedzieli, a potem pojadę do Łęcznej na parę dni. Do Krakowa zamierzam wrócić przed Walentynkami. Szykuje się maraton grania na PS5. 

Rozmemłany

Miałem dzień, jak to niekiedy nazywam - rozmemłany. Leniwy i bez motywacji. No dobra, pozmywałem naczynia popołudniu, bo coś mnie naszło. Wróciłem nieco ponad pół godziny temu z treningu i humor się poprawił. Endorfiny się udzieliły i teraz czuję się lepiej. Klasyczny gym rat. Porobił trochę klatę i triceps i już zadowolony z siebie. 

Ostatni dzień stycznia

Wczoraj tuż przed północą wróciłem do Krakowa, bo na dwie noce wybyłem na przedmieścia. Skorzystałem z siłowni obok basenu w Trzebinii. Kameralna miejscówka na nienajgorszy trening. Dzisiaj z samego rana miałem ostatni egzamin. Tak bardzo nie chciało mi się na niego wstawać. Mama natomiast wysłała mi w międzyczasie zdjęcie jak Dolores bawi się obok stroika. Kocie bobo.

Basen i pałac

Dzisiaj aktywnie i zwiedzająco jednocześnie. Pojechaliśmy przed czternastą do Trzebinii do pływalni i przez półtorej godziny miałem basen i saunę (po raz pierwszy byłem w saunie odkąd mam ten łańcuch i to był delikatny błąd, bo kłódka się nagrzała, w przeciwieństwie do ogniw). Po pływaniu poszliśmy na rynek, zjedliśmy jakiś mały obiad, ale na zwiedzanie miasta nie mieliśmy zbytnio ochoty, więc zajechaliśmy sobie do Krzeszowic, żeby przejść się po parku obok Pałacu Potockich. W trakcie wojny był letnią rezydencją Hansa Franka, a za PRL został znacjonalizowany i od paru dobrych lat znajduje się, niestety, w nienajlepszym stanie (ciężko mi się tu przyzwyczaić do nowych zasad ortograficznych wprowadzonych od nowego roku, bo kusi mnie, żeby dać spację po „nie”).

Wielkie nieba

Wczoraj po pysznym obiadku w Barze Mlecznym ruszyłem ćwiczyć plecki, a dzisiaj wymęczyłem klatkę piersiową! Konkluzja jest następująca: jedz w barach mlecznych, będziesz wielki! 

Randka w Barze Mlecznym

Wróciłem niedawno z Bieńczyc, gdzie znajduje się fajny bar mleczny. W moich okolicach żadnego takiego miejsca nie ma, więc nie miałem nawet jak któregokolwiek odwiedzić. Ale miałem też przejażdżkę autem na Hutę i się zatrzymaliśmy w tym miejscu, w którym zatrzymał się czas i zjedliśmy taką typowo babciną kuchnię za dosłowne grosze. Wystrój jak z głębokiego PRL, za mną fototapeta na całą ścianę z widokiem na Plac Centralny. Do obiadku surówka za niecałe dwa złote. Jak ja uwielbiam Bary Mleczne, niech żyją jak najdłużej! 

Umęczon

Nie ma to jak w końcu w domu. Jutro ostatnie zajęcia w semestrze. Dzisiaj spędziłem na uczelni blisko 12 godzin i jestem delikatnie wykończony. Wróciłem nieco ponad godzinę temu. Są pozytywy. Mam dwie piątki w indeksie. Ale na tym się nie kończy. Czekają mnie jeszcze dwa egzaminy i kilka zaliczeń. Oby wszystko poszło jak po maśle, bo w takim wypadku będę miał cały luty wolny. A głowa po dzisiaj to mi paruje. Ma w końcu z czego - ze ściętego na jeża glancu. 

Trudne tematy

Dzisiaj o godzinie 18:30 na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie prowadziłem dwugodzinny wykład-pogadankę o handlu ludźmi. Tematyka praw człowieka jest mi bardzo bliska, a w szczególności uważne śledzenie ich łamania. Przez te dwie godziny pokazałem wiele statystyk, przykładów ze świata i historii pojedynczych osób, które padły ofiarą tego zjawiska. Ponad czterdzieści milionów ludzi jest dotkniętych niewolnictwem. Jest ich więcej niż mieszkańców Polski (źródło). Wspominałem też o jeziorze Wolta w Ghanie i o uchodźcach z Korei Północnej. Wymyśliłem kilka nieprawdziwych scenariuszy, w których identyfikowaliśmy czy osoby w nich opisywane padły ofiarą handlu ludźmi. Jestem niezwykle dumny z pracy, którą w to włożyłem. Jeśli chcecie przeczytać więcej raportów i analiz, to gorąco polecam tę stronę - rządowy Portal o przeciwdziałaniu handlu ludźmi.

Lekceważone chmary pyłów

Zrzut ekranu z mojego mObywatela. Wybrałem kilka losowych stacji pomiarowych. Jakość powietrza jest na niebezpiecznym poziomie w praktycznie w całym kraju. Dla podkrakowskich miejscowości normy dla pyłów PM2,5 są przekroczone o ponad 2000%. A jak czytam komentarze na Facebooku, że przejmują się tym tylko „eko idioci”, albo że dawniej ludzie dożywali 90 lat pomimo dymów z fabryk, to po prostu milknę z bezsilności. W Krakowie wprowadzono dziś darmową komunikację miejską. Reakcje? Śmiech i drwiny. Naprawdę musimy pielęgnować w naszym narodzie podejście, że przykładowo zakaz palenia oponami w piecu to zamach na naszą wolność? Dziś wyszedłem na zewnątrz tylko dwa razy i to dosłownie na mniej niż pięć minut. Dramat. 

Łysol

A natchnęło mnie coś dzisiaj i przed wyjściem z domu nie tylko ogoliłem brodę, ale też głowę. 

A tradycyjnie, wieczorem odbębniłem trening. Szykuje się niezły tydzień. W środę prowadzę mini wykład na uczelni, o którym opowiem nieco więcej post factum. 

Teatralny

Wczoraj i dzisiaj w Slay Space miała miejsce rewia - „Drag Queen za burtą”, w której wystąpiłem w roli marynarza.

Sztuka miała miejsce na barce, stąd motywem przewodnim był rejs na Wyspy Kanaryjskie. Moja rola ograniczała się do bycia stereotypowym, napakowanym, głupkowatym i rozkosznym wesołkiem, który razem ze swoim kolegą po fachu słucha się kapitanki i oficerki. W jednej ze scen, draguska zrywała z nas koszulki i przez to ostentacyjnie mdlała, a my ją parokrotnie podnosiliśmy. Miałem za sobą tylko kilka prób przed wielkim występem i ogarniał mnie wielki stres, że nie podołam i pomieszam choreografię. Tańczyliśmy raz podstawowego cancana, strzelaliśmy migoczącymi wachlarzami i robiliśmy obroty, rzucając w siebie miotłami. Byłem tak „głupi”, że oficerka musiała mi pokazywać jak się zamiata podłogę. Oczywiście tak było w scenariuszu. W drugim akcie dostałem nieco inną rolę. Grałem policjanta, będąc przy tym w mojej masce psa. Dostałem oficerską czapeczkę i miałem obwąchiwać scenografię w poszukiwaniu pieniędzy. Kiedy je znalazłem, rozkazano mi pójść na widownię i obwąchiwać różnych ludzi, żeby sprawdzić czy i oni gdzieś nie chowają poszukiwanych banknotów.

Drag queens były wspaniałe. Zarówno na scenie, jak i poza nią. Uwielbiałem w tym grać. Wszyscy aktorzy się nawzajem wspierali i cieszyli się ze swoich dobrych występów. Chętnie to kiedyś powtórzę! Ogromne propsy dla Lisandry, Judy Chersand, Papiny McQueen, Uwaga Remont i Misstake oraz dla Sławka, który był marynarzem tak samo jak ja.