Wsi spokojna

Muszę przyznać, że wybrałem dobry czas, żeby być na wsi, spędzać czas z bliskimi, grać, słuchać muzyki i jeździć po okolicznych cmentarzach i sklepikach. Cała ta sprawa z Trybunałem Konstytucyjnym, o ile jest mi bardzo dobrze znana, nie przyczynia się do tego, że skupiam na niej ogrom energii. Gorzej, że czasami muszę tłumaczyć jak działają organy państwowe kilku moim znajomym. Powinienem robić korepetycje z WoS, HiT albo Edukacji Obywatelskiej, jakkolwiek ten szkolny przedmiot się teraz nazywa. 

Za niedługo pojedziemy do Werbkowic i uczcimy moje imieniny kebabem. Wszystkiego najlepszego dla mnie! 

Nowy nałóg

Na wsi też jest PlayStation 5 i mogłem zalogować się na swoje konto i pograć w kilka gierek. W sobotę udało mi się po raz drugi przejść Until Dawn i to nie byle jak, bo uratowałem wszystkich bohaterów (za pierwszym podejściem uratowałem tylko Matta i Mike’a) i dostałem za to cztery złote trofea (notabene, te trofea to tak czadowa rzecz, kocham ten dźwięk, kiedy pojawiają się w rogu ekranu). Kupiłem też kilka gier (większość na promocji), w tym najnowsze GTA VI, które ma premierę za niecałe trzy tygodnie (kuzyn kupował, to nie mogłem być gorszy, zresztą, dla tej gry między innymi kupiłem własną konsolę). Czuję się jakbym sprawił radość młodszemu mnie, który o grach mógł co najwyżej czytać w czasopismach lub grać w nie jako gość u kogoś innego w domu. Tekken 8 kupiłem jeszcze w Krakowie, z sentymentu do piątej części, w którą grałem kiedy miałem PlayStation 2. Byłem szczególnie ciekaw polskiej postaci - Lidii Sobieskiej. Poza tym, jest tam panda! 

Wsie moje

Wsiadłem o ósmej w pociąg z Krakowa do Werbkowic.  Niedawno dojechałem do babci i naszło mnie na podzielenie się tym co spisałem w wagonie do mojego memuaru. Zapewne będę robił jakieś poprawki, ale na ten moment ta wersja wygląda tak (pominąłem kilka niedługich fragmentów). 

Półtora tygodnia później, w piątek, na dwa dni przed końcem października, pojechałem z samego rana pociągiem do babci. Zdążyłem kilka dni wcześniej skończyć „Świata jest za dużo” i zabrać się za kolejną lekturę. Była to ta książka, która przegrała z „Odrzanią” - „Granice Świata” Jonna Eledge’a. Kupiłem ją na długo zanim skończyłem poprzedniczkę, bo chciałem mieć coś na zapas. W chwili wolnej od przeglądania wypełniałem myśli wyobrażeniami o tym co nastąpi w nadchodzącym tygodniu oraz tym co się wydarzyło w mijającym. Wtorek był zdecydowanie najlepszy. (…) Wieczorem, tego samego dnia, wyszedłem na spacer. Zdecydowałem się, pod wpływem impulsu, na ruch wariacki i w sklepie, do którego wszedłem, żeby tylko pooglądać asortyment, zdecydowałem się na zakup konsoli PlayStation 5. Pisałem do wszystkich, że mnie porąbało, ale nie mogłem się powstrzymać. Naszło mnie i już. Konwersowałem wesolutki, jak typowy mężczyzna przy tego typu transakcjach, ze sprzedawcą, nie mogąc się doczekać aż stanę się nabywcą nowego przedmiotu, takiego z wyższej półki, nowoczesnego znaku czasów - globalistycznego artefaktu lat dwudziestych dwudziestego pierwszego wieku. Kosztował mnie ponad trzy tysiące, ale mnie to nie zabolało. Dlaczego to w ogóle zrobiłem? Z potrzeby bycia chaotycznie spontaniczną jednostką. W ten sposób daję sobie i otoczeniu do zrozumienia, że żyję najciekawiej jak się tylko da i tak było od zawsze. To moja interpretacja znaczenia carpe diem. Wróciłem do domu po emocjonującej przejażdżce tramwajem spod dworca, z ogromną papierową torbą, którą cały czas trzymałem od spodu z obawy, że uchwyty nie wytrzymają jej ciężaru. Zabrałem się po chwili odpoczynku za konfigurowanie zdobyczy na telewizorze, z pomocą współlokatora, który nie mógł wyjść z podziwu. Komentował, że nigdy by nie pomyślał iż w jego domu kiedykolwiek pojawi się takie urządzenie jak to. Zrobił mi zdjęcie przy drzwiach wejściowych, jak uradowany trzymam pudełko, żeby tylko uwiecznić ten moment. Rozpływał się chyba bardziej niż ja nad jego funkcjami i jednocześnie biadolił na dźwięki i sterowanie kontrolerem, które nazywał antyludzkim i ciężkim do wyuczenia. Delikatnie darłem z niego łacha. Próbowałem mu tłumaczyć jak co działa, a on klął pod nosem, sfrustrowany. Ledwie trzy dni minęły, a ja dalej przeżywałem mój spersonalizowany interfejs wraz z zainstalowanymi aplikacjami streamingowymi oraz UX. Zacząłem snuć zaktualizowaną wizję mojej wymarzonej pracowni. Obok półki z książkami miałbym też taką z grami, podobną do tej co miałem za dzieciaka, kiedy to śmigałem na PlayStation 2, tylko zrobiłbym ją lepszą i ładniejszą. Gry wideo to istne dzieła sztuki. Z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że są ostatecznym Gesamtkunstwerkiem. 

Śledziłem trasę i czerpałem najczystszą satysfakcję z jej przebiegu, ponieważ jechaliśmy przez Mielec i Tarnobrzeg zamiast przez Sędziszów Małopolski, Rzeszów i Łańcut. Tym samym ominęliśmy przeworski gwałtowny skręt na Stalową Wolę, przez który całość drogi na mapie wyglądała jak lustrzane odbicie litery „Z”. Tak bardzo nie lubię tego skrętu, że do Lublina jeżdżę tylko przez Kielce, bo jadąc przez Podkarpacie nie sposób go uniknąć. Złapało mnie ożywienie gdy wjechałem do Biłgoraja. Nie tylko dlatego, że pojawiłem się w granicach administracyjnych mojego rodzinnego województwa. To był znak zbliżającego się końca podróży, mimo że przede mną było jeszcze półtorej godziny jazdy. Szybko to jednak mijało. Tereszpol Biłgorajski, Zwierzyniec, Szczebrzeszyn, Zawada i w końcu trzy Zamoście. Prawie cały pociąg zdążył wysiąść, a ja jeden z nielicznych zostałem jeszcze na następny przystanek. Zawsze mnie ciekawiło ilu ludzi przejeżdża całą trasę i czy ktokolwiek z garstki pasażerów wysiadających na mojej stacji również tę podróż rozpoczynał w Krakowie. Miałem też nową zagwozdkę - dlaczego pociąg z Krakowa do Hrubieszowa nie nosi nazwy Wiktor Zin, tylko Hetman lub Kasztelan, w zależności o której godzinie się wyjeżdża? Przecież nie istnieje lepszy patron dla tej relacji.

Wysiadłem przed czternastą. Szedłem do wyjścia z peronu, z wielgachnym, ale prawie pustym turystycznym plecakiem, przewieszonym przez jedno ramię. Przygotowałem się na babciną wyprawkę spożywczo-tekstylną, którą otrzymam jak tylko będę wracał. Podwózka już na mnie czekała. Musiałem jeszcze wybrać się do sklepu, żeby kupić znicze, które miałem zapalić w Zaduszki. Tabliczki z miejscowościami i znajome krajobrazy praktycznie takie same od dwudziestu kilku lat, w pewien niewytłumaczalny, swojski sposób obdarowywały moje zmysły odprężeniem. Nie znam w Krakowie nikogo, oprócz mojej kuzynki, kto kojarzyłby ich nazwy, a tym bardziej kto kręciłby się w ich pobliżu, co jest na swój sposób fascynujące. To są te wioski, które mój chłopak mógłby mijać z obojętnością, nie znając ani jednej historii z nimi związanej. Gdyby było nam dane kiedykolwiek przez nie przejeżdżać razem, to na moich barkach spoczęłoby opowiedzenie mu o tym co się w tych stronach działo. To co znam pośrednio i bezpośrednio. Tak jak on opowiadał mi o lokalnych perypetiach w bliskich jego sercu podkrakowskich osadach podczas naszych wycieczek. 

Starówka w Zamościu i San na moście w Nisku, widoczne z okna dzisiejszej trasy. 

I moja uśmiechnięta, podróżnicza mordka. 

Szczęśliwy wariat

Wyszedłem na spacer bez żadnego planu i wróciłem koło 22:30 z takim nabytkiem. ADHD in a nutshell. Właśnie ze współlokatorem wszystko konfigurujemy i jesteśmy obaj podjarani (zwłaszcza on, bo on z PS5 nigdy nie miał wcześniej do czynienia). 

Bardzo podobał mi się dzisiejszy dzień

Bardzo podobał mi się dzisiejszy dzień, mimo że wstałem po szóstej na uczelnię (poniekąd zbawiła mnie zmiana czasu). Skończyłem zajęcia o 13 (jedne mieliśmy o polityce zagranicznej Rosji, a drugie o ochronie prawach człowieka), po czym poszedłem na pogawędkę w knajpki niedaleko dworca. A teraz właśnie wracam z treningu. Ćwiczyłem klatkę piersiową.

Lampanda

Nowy obiekt pandowy w moim krakowskim pokoiku. Cudowny! 

Nowy Park

Wracaliśmy z chłopakiem z Proszowic (pracownicze sprawy) i po powrocie do Krakowa wybraliśmy się do Parku im. Anny i Erazma Jerzmanowskich w Prokocimiu. Wieczór był na tyle ładny, że nie można się było oprzeć jego pięknu. W parku tym znajduje się fontanna Wiktora Zina, która przez dziesięciolecia stała na Rynku Głównym, a kilka lat temu przeniesiono ją właśnie tutaj. Doskonale tam pasuje, umieszczona pośrodku obniżenia, otoczona murem z hortensji bukietowych. Było tam tak ślicznie, że poprosiłem chłopaka o krótką sesję zdjęciową.

Dalsza część spaceru obejmowała alejkę z drzewami posadzonymi w poprzedniej i obecnej dekadzie, z tabliczkami o zasłużonych dla Prokocimia. Poszliśmy też na plac zabaw z urządzeniami, o których my jako dzieci moglibyśmy pomarzyć. Konstrukcja do wspinaczki, trampoliny, czteroosobowa huśtawka czy też szybka piramida kręcąca się wokół własnej osi, z której prawie spadłem, ponieważ nie zdążyłem ogarnąć na czym polega jej działanie, a chłopak mnie nieświadomie rozpędził. Fantastyczny wieczór! 

Książkoholizm bez zapowiedzi

Choć jeszcze nie skończyłem „Świata jest za dużo” Olgi Tokarczuk (przeczytałem na razie około 140 stron), to za pozostałe pieniądze na karcie podarunkowej z Empiku kupiłem książkę, którą przeczytam jako następną. Dawno nie miałem takiego czytelniczego tempa, więc nic tylko się cieszyć. 

Jeszcze na dodatek widziałem takie piękne drzewa w drodze na siłownię - poczerwieniały jakby były wściekłe na wieść o tym, że lata już nie ma.

Album z głupiutkich marzeń

Dzisiaj skończyłem „Odrzanię” Zbigniewa Rokity (daję solidne 9/10). Również dzisiaj mój współlokator dał mi w prezencie bon podarunkowy do Empiku na 200 złotych i poszedłem przed siłownią kupić absolutną świeżynkę wydawniczą - „Świata jest za dużo” Olgi Tokarczuk, która miała premierę wczoraj. Od dłuższego czasu przymierzałem się do kupna albumu na moje coroczne kolaże (wspominałem o tym w kwietniu). No i z nieba mi taki jeden spadł. Lekko uszkodzona folia i przeceniono go z tego powodu o połowę. Wystarczy teraz poczekać aż wrócę do Łęcznej, zdejmę kolażyki ze ściany i będę miał kolejną rzecz, która będzie stricte moją. To był dobry dzień! 

Pan da sól i pieprz

Wracam z krótkiej integracji mojego koła naukowego na rynku. Dostałem późny prezent urodzinowy w postaci solniczki i pieprzniczki! Wcześniej braliśmy udział w debacie oksfordzkiej, podczas której wylosowaliśmy stronę propozycji. Broniliśmy tezy iż państwa demokratyczne powinny delegalizować partie o programach antydemokratycznych, zanim dopuszczą się one złamania prawa. Przez całe popołudnie się do niej przygotowaliśmy i nasza drużyna wygrała. Uwielbiam takie zajęcia dodatkowe na uczelni.

Ciutka dumy

Wróciłem niedawno z siłowni. Poczułem chyba pierwszą od lata satysfakcję z wyglądu mojego ciała. Ostatnio szukałem w nim samych wad. Że mam za dużo tłuszczu, albo że się zmniejszyłem. Dzisiaj jednak spojrzałem na siebie i pomyślałem, że jest dobrze. Bez szukania na siłę wad. Dobrze jest tak się czuć. Chciałbym częściej. 

Wyborca

Jak można się domyślić, jestem zadowolony z dzisiejszych wyników wyborów. Gratuluję panu Gibale zwycięstwa. Po raz drugi w moim wyborczym życiu ktoś na kogo zagłosowałem będzie piastował urząd, o który się ubiega. Zabawne. 

Książkowy

Dzisiejszego popołudnia poszedłem do centrum handlowego, żeby potowarzyszyć współlokatorowi w odbieraniu paczki z Empiku. Sterczałem przez pół godziny na półce z literaturą faktu. Były dwie książki, do których mnie mocno ciągnęło. Jedna, bardzo gruba, o granicach państwowych i o tym jak zmieniły świat. Druga - „Odrzania” Zbigniewa Rokity, o ziemiach odzyskanych. Oba tematy typowo moje. Moją głowę raziły przyjemne prądy, na myśl, że mógłbym mieć takie dzieła w kolekcji. Trzy razy szedłem do kasy i się wracałem zmieniając zdanie. Krążyłem wokół półek z dwoma wolumenami płacząc w środku i dokonując kalkulacji ile bym zapłacił kupując jedną, a ile kupując dwie ponieważ oba warianty dawały mi diametralnie różne zniżki. Ostatecznie wygrała druga opcja i wróciłem do domu z „Odrzanią”, a drugą książkę najwyżej kupię kiedy indziej. 

Co zabawne, wczoraj również wyszliśmy w okolice centrum handlowego, żeby kupić narzędzia do naprawy spłuczki. Jako że ani ja, ani współlokator nie jesteśmy typem majsterkowiczów, baliśmy się niepowodzenia. Siedzieliśmy przy tym przez kilkanascie minut, ale udało nam się ostatecznie ją naprawić. Współlokator jest definitywnie bardziej dumny niż ja.

Gminny

Chyba ostatni dzień w tym roku z temperaturą powyżej 20 stopni. Od jutra będzie pochmurno i deszczowo, aczkolwiek jeszcze z kilkunastoma stopniami na plusie. Gdyby nie żółte liście na drzewach to bym się nie domyślał, że jest już jesień. 

Popołudniem rozwiązywałem quiz (LINK) z wszystkimi gminami w Polsce na mapie. W 90 minut trzeba było wymienić jak najwięcej, ale wymieniłem tylko 1029 z 2479 i uważam, że mogło mi pójść lepiej. Na przykład Torzym lub Piaseczno mogłem wpisać. Albo Zgorzelec (o zgrozo, przecież to takie duże miasto, w porównaniu z większością wymienionych przeze mnie gmin). A teraz siedzę sobie w Lindo i czekam na swoją kolej na karaoke.

Półka

Dopiero dziś udało mi się skończyć „Polskość” (ostatni rozdział przed podziękowaniami jest moim zdaniem najlepszy) i w związku z tym książka koniec końców może spocząć na półce. Kiedyś będzie bardziej zapełniona, a na razie niech wygląda tak jak wygląda. 

Muzeum Lotnictwa

A jeżeli będą chcieli pójść do muzeum lotnictwa, to zabierzesz ich do muzeum lotnictwa… 

Dzisiaj w końcu udało się nam je zobaczyć. W szczególności to, co zaprezentowano na świeżym powietrzu (a jest co prezentować, bo maszyn jest ponad dwieście, więc nie wszystko zmieściłoby się pod dachem). 

Najbardziej spodobała mi się ekspozycja „Skrzydła Wielkiej Wojny” przedstawiająca szczegółowo sposób działania lotnictwa w trakcie I Wojny Światowej. Otwarto ją w 2014 roku, w stulecie jej wybuchu. 

Muzeum funkcjonuje na terenie dawnego lotniska Rakowice-Czyżyny, zamkniętego w latach sześćdziesiątych. 

Równie interesująca była mieszcząca się w części archeologicznej tablica multimedialna, która udostępniała informacje na temat katastrof lotniczych. Ogółem, cała instytucja jest również świetnym miejscem do spacerowania wśród maszynerii będącej żywym dowodem na to, że ludzka ręka potrafi skonstruować wiele. 

Baobabieję

Wróciłem niedawno z treningu. Udało mi się dziś zrobić 24 tysiące kroków. Cały czas czuję tę potrzebę „baobabienia”, o której myślę od parunastu miesięcy. Wdrażam nowe pomysły do mojego harmonogramu, byleby nie stać w miejscu.

Jesienny pokaz ciemności

Wyszedłem kilka minut po 23 na spacer i tak sobie człapię przez moje rejony ze słuchawkami w uszach. Wczoraj miałem swój pierwszy dzień zajęć na trzecim roku studiów. Dzisiaj natomiast nie miałem żadnych. Miałem jeden plan na ten weekend - odwiedzenie muzeum lotnictwa, bo wczoraj były darmowe wejściówki, ale mój chłopak nie zdążył przyjechać, a samemu nie miałem ochoty zwiedzać. Na szczęście we wtorek będzie kolejna szansa i mam nadzieję, że się uda. 

Cieplutko

Dziwny ten październik. Mam wrażenie, że wciąż jest przełom sierpnia i września. Pozostaje tylko czerpać jak najwięcej z tego co nam zostało, bo za miesiąc o takiej pogodzie będzie można tylko pomarzyć. 

Zamieszkaj w baraku za cenę minimalnej krajowej

Jak w znanym kawale: „Polacy lubią mieszkać w małych mieszkaniach i jeździć starymi samochodami”. W Żarkach, nieopodal Libiąża, w województwie małopolskim (60 km od Krakowa) możecie skorzystać z wyjątkowej oferty - wynająć stary kontener za jedyne 3250 złotych miesięcznie. I to aż 40 metrów kwadratowych! Żeby to był jeszcze Kraków, albo większe miasto, a nie wieś oddalona o godzinę drogi. Dziki rynek nieruchomości i inwestowanie w beton skundliły nasz naród tak bardzo, że niedługo będziemy płacić najniższą krajową za mieszkanie w kartonie. W końcu skoro z tego materiału można wybudować państwo, to czemu nie dom? Przecież i tak ludzie to kupią. 

Link do oferty

Czy tylko mi to kojarzy się z barakami obozowymi? Deweloperzy są coraz bardziej bezczelni. 

Tramwajarz

Nadal nie mogę się przestać ekscytować linią tramwajową obok mnie. Dzisiaj wracałem z urzędu (GUP jest strasznie, ale to strasznie daleko od centrum) i wysiadłem przystanek wcześniej, na Rondzie Młyńskim, żeby zobaczyć jak się prezentuje. W porównaniu do Ronda Polsad jest znacznie skromniejszy, a korytarze podziemne ograniczono do minimum. A szkoda. Jakże tu ładnie! 

Niunio

Dzisiaj po całodniowej ganianinie po mieście (przy okazji pierwszy raz jechałem nową linią tramwajową) i przyszła do mnie paczuszka od mamy i cioci, które wysłały mi dużo rzeczy do kuchni, żebym nie chodził głodny. W środku było dużo kisieli, ale też puszki i buliony rosołowe. Drobny gest, ale jednak cieszy, tak po prostu.

Okazjonalnie zdarza mi się popadać w przygnębienie na myśl, że nie jestem już dzieckiem. Rok wcześniej inna z moich cioć poszła ze mną do sklepu obuwniczego i powiedziała, że mam wziąć takie, które mi się najbardziej podobają i nie zważać na ich cenę. Tak też zrobiłem, choć po cichu odrzucałem te najdroższe. Napełniała mnie jednocześnie pewna miłość i wdzięczność, połączona z zakłopotaniem i niewiedzą co ze sobą zrobić. Gdy zostałem sam w pokoju gościnnym z pudełkiem nowych Reeboków, popłakałem się, bo zacząłem sobie uświadamiać, że są to tak naprawdę ostatnie momenty, kiedy ci „prawdziwi” dorośli, obecni w moim życiu od mojej maleńkości, traktują mnie z tego rodzaju troską, jakbym był tym samym niewinnym niuniem co dwadzieścia lat temu. 

Takie oto mam rozkminy. Wróciłem niedawno z siłowni. Niby koniec września, ale dzisiaj było tak ciepło i przyjemnie. Przez najbliższe dni ma być podobnie. 

Wybornie

W piątek i w sobotę miałem dwa dni barowania (przepracowałem łącznie przez ten weekend dwadzieścia cztery godziny). Wczoraj, pod koniec zmiany, niespodziewanie odwiedził mnie mój chłopak. Niespodziewanie, ponieważ zasugerował mi w wiadomości, że nie zdąży na ostatni pociąg. Po pierwszej w nocy szliśmy z buta na moje osiedle i oglądaliśmy filmy do rana. Dzisiaj jedynym moim obowiązkiem natomiast było pójście na przedterminowe wybory na prezydenta Krakowa. Oczywiście po tym, jak się odpowiednio wyspałem, bo wstałem prawie o 14:00. Jak widać, poparłem Darię Gosek-Popiołek. Exit poll już za nami, będę śledził na żywo wyniki z każdej spływającej komisji. Ależ to będzie ekscytujące! (Polecam tę stronę)

Wczoraj również otworzyli nową trasę tramwajową do Mistrzejowic i w końcu będę miał blisko siebie przystanek tramwajowy. W oczekiwaniu na koniec ciszy wyborczej i po zjedzeniu naleśników, które mój luby ugotował dla mnie i współlokatora, wyszliśmy się przejść w te rejony i zobaczyć na własne oczy tę inwestycję. Muszę przyznać, tunele zrobiły na mnie ogromne wrażenie!

Alarmy

Dolores w pudle! Ledwo wczoraj przyjechałem, a dzisiaj musiałem już wracać. Dojechałem dopiero co do Krakowa. Wróciłem z torbą pełną jedzenia i z dwoma parami butów, bo mama postanowiła mi kupić. Czuję się jak zadbane i zaopiekowane bobo.  

Dzisiaj około szóstej obudził mnie Alert RCB o rosyjskim nalocie powietrznym na Ukrainę. Takie alerty dostają mieszkańcy województw podkarpackiego i lubelskiego od jakiegoś czasu. W ciekawych czasach przyszło nam żyć. 

Dom Dolores

Przyjechałem o siedemnastej na Lubelszczyznę. Miałem w planach zostać nieco dłużej, ale wychodzi na to, że już jutro przed północą wrócę do Krakowa, bo nagle coś mi wyskoczyło. 

Najpierw odwiedziłem ciocię, która dała mi spóźniony prezent na urodziny w postaci kubka z pandą na etykiecie. Przed dwudziestą drugą natomiast dojechałem z mamą do Łęcznej, gdzie czekała na mnie Dolores. Ona też mi wręczyła spóźniony, niemniej jednak wspaniały prezent! Swoją obecność.