Rozmemłany

Miałem dzień, jak to niekiedy nazywam - rozmemłany. Leniwy i bez motywacji. No dobra, pozmywałem naczynia popołudniu, bo coś mnie naszło. Wróciłem nieco ponad pół godziny temu z treningu i humor się poprawił. Endorfiny się udzieliły i teraz czuję się lepiej. Klasyczny gym rat. Porobił trochę klatę i triceps i już zadowolony z siebie. 

Ostatni dzień stycznia

Wczoraj tuż przed północą wróciłem do Krakowa, bo na dwie noce wybyłem na przedmieścia. Skorzystałem z siłowni obok basenu w Trzebinii. Kameralna miejscówka na nienajgorszy trening. Dzisiaj z samego rana miałem ostatni egzamin. Tak bardzo nie chciało mi się na niego wstawać. Mama natomiast wysłała mi w międzyczasie zdjęcie jak Dolores bawi się obok stroika. Kocie bobo.

Basen i pałac

Dzisiaj aktywnie i zwiedzająco jednocześnie. Pojechaliśmy przed czternastą do Trzebinii do pływalni i przez półtorej godziny miałem basen i saunę (po raz pierwszy byłem w saunie odkąd mam ten łańcuch i to był delikatny błąd, bo kłódka się nagrzała, w przeciwieństwie do ogniw). Po pływaniu poszliśmy na rynek, zjedliśmy jakiś mały obiad, ale na zwiedzanie miasta nie mieliśmy zbytnio ochoty, więc zajechaliśmy sobie do Krzeszowic, żeby przejść się po parku obok Pałacu Potockich. W trakcie wojny był letnią rezydencją Hansa Franka, a za PRL został znacjonalizowany i od paru dobrych lat znajduje się, niestety, w nienajlepszym stanie (ciężko mi się tu przyzwyczaić do nowych zasad ortograficznych wprowadzonych od nowego roku, bo kusi mnie, żeby dać spację po „nie”).

Wielkie nieba

Wczoraj po pysznym obiadku w Barze Mlecznym ruszyłem ćwiczyć plecki, a dzisiaj wymęczyłem klatkę piersiową! Konkluzja jest następująca: jedz w barach mlecznych, będziesz wielki! 

Randka w Barze Mlecznym

Wróciłem niedawno z Bieńczyc, gdzie znajduje się fajny bar mleczny. W moich okolicach żadnego takiego miejsca nie ma, więc nie miałem nawet jak któregokolwiek odwiedzić. Ale miałem też przejażdżkę autem na Hutę i się zatrzymaliśmy w tym miejscu, w którym zatrzymał się czas i zjedliśmy taką typowo babciną kuchnię za dosłowne grosze. Wystrój jak z głębokiego PRL, za mną fototapeta na całą ścianę z widokiem na Plac Centralny. Do obiadku surówka za niecałe dwa złote. Jak ja uwielbiam Bary Mleczne, niech żyją jak najdłużej! 

Umęczon

Nie ma to jak w końcu w domu. Jutro ostatnie zajęcia w semestrze. Dzisiaj spędziłem na uczelni blisko 12 godzin i jestem delikatnie wykończony. Wróciłem nieco ponad godzinę temu. Są pozytywy. Mam dwie piątki w indeksie. Ale na tym się nie kończy. Czekają mnie jeszcze dwa egzaminy i kilka zaliczeń. Oby wszystko poszło jak po maśle, bo w takim wypadku będę miał cały luty wolny. A głowa po dzisiaj to mi paruje. Ma w końcu z czego - ze ściętego na jeża glancu. 

Trudne tematy

Dzisiaj o godzinie 18:30 na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie prowadziłem dwugodzinny wykład-pogadankę o handlu ludźmi. Tematyka praw człowieka jest mi bardzo bliska, a w szczególności uważne śledzenie ich łamania. Przez te dwie godziny pokazałem wiele statystyk, przykładów ze świata i historii pojedynczych osób, które padły ofiarą tego zjawiska. Ponad czterdzieści milionów ludzi jest dotkniętych niewolnictwem. Jest ich więcej niż mieszkańców Polski (źródło). Wspominałem też o jeziorze Wolta w Ghanie i o uchodźcach z Korei Północnej. Wymyśliłem kilka nieprawdziwych scenariuszy, w których identyfikowaliśmy czy osoby w nich opisywane padły ofiarą handlu ludźmi. Jestem niezwykle dumny z pracy, którą w to włożyłem. Jeśli chcecie przeczytać więcej raportów i analiz, to gorąco polecam tę stronę - rządowy Portal o przeciwdziałaniu handlu ludźmi.

Lekceważone chmary pyłów

Zrzut ekranu z mojego mObywatela. Wybrałem kilka losowych stacji pomiarowych. Jakość powietrza jest na niebezpiecznym poziomie w praktycznie w całym kraju. Dla podkrakowskich miejscowości normy dla pyłów PM2,5 są przekroczone o ponad 2000%. A jak czytam komentarze na Facebooku, że przejmują się tym tylko „eko idioci”, albo że dawniej ludzie dożywali 90 lat pomimo dymów z fabryk, to po prostu milknę z bezsilności. W Krakowie wprowadzono dziś darmową komunikację miejską. Reakcje? Śmiech i drwiny. Naprawdę musimy pielęgnować w naszym narodzie podejście, że przykładowo zakaz palenia oponami w piecu to zamach na naszą wolność? Dziś wyszedłem na zewnątrz tylko dwa razy i to dosłownie na mniej niż pięć minut. Dramat. 

Łysol

A natchnęło mnie coś dzisiaj i przed wyjściem z domu nie tylko ogoliłem brodę, ale też głowę. 

A tradycyjnie, wieczorem odbębniłem trening. Szykuje się niezły tydzień. W środę prowadzę mini wykład na uczelni, o którym opowiem nieco więcej post factum. 

Teatralny

Wczoraj i dzisiaj w Slay Space miała miejsce rewia - „Drag Queen za burtą”, w której wystąpiłem w roli marynarza.

Sztuka miała miejsce na barce, stąd motywem przewodnim był rejs na Wyspy Kanaryjskie. Moja rola ograniczała się do bycia stereotypowym, napakowanym, głupkowatym i rozkosznym wesołkiem, który razem ze swoim kolegą po fachu słucha się kapitanki i oficerki. W jednej ze scen, draguska zrywała z nas koszulki i przez to ostentacyjnie mdlała, a my ją parokrotnie podnosiliśmy. Miałem za sobą tylko kilka prób przed wielkim występem i ogarniał mnie wielki stres, że nie podołam i pomieszam choreografię. Tańczyliśmy raz podstawowego cancana, strzelaliśmy migoczącymi wachlarzami i robiliśmy obroty, rzucając w siebie miotłami. Byłem tak „głupi”, że oficerka musiała mi pokazywać jak się zamiata podłogę. Oczywiście tak było w scenariuszu. W drugim akcie dostałem nieco inną rolę. Grałem policjanta, będąc przy tym w mojej masce psa. Dostałem oficerską czapeczkę i miałem obwąchiwać scenografię w poszukiwaniu pieniędzy. Kiedy je znalazłem, rozkazano mi pójść na widownię i obwąchiwać różnych ludzi, żeby sprawdzić czy i oni gdzieś nie chowają poszukiwanych banknotów.

Drag queens były wspaniałe. Zarówno na scenie, jak i poza nią. Uwielbiałem w tym grać. Wszyscy aktorzy się nawzajem wspierali i cieszyli się ze swoich dobrych występów. Chętnie to kiedyś powtórzę! Ogromne propsy dla Lisandry, Judy Chersand, Papiny McQueen, Uwaga Remont i Misstake oraz dla Sławka, który był marynarzem tak samo jak ja. 

Kebab w Trzebini

Zabrzmi to co najmniej śmiesznie, ale przyjechałem dzisiaj na chwilę do Trzebini, żeby spróbować kebaba w Imperial Kebab. Słyszałem o nim wiele dobrych opinii, więc nic nie szkodziło spróbować, skoro miałem ku temu okazję. No i co mogę powiedzieć. Zamówiłem takiego potwora i zjadłem w całości ze smakiem. Zgadzam się zatem z zasłyszanymi słowami pochwały. 

Zmora

Dzisiaj miałem dobry trening. W ciągu godziny i piętnastu minut zdążyłem zrobić sześć różnych ćwiczeń na klatkę piersiową. Jest ona moją zmorą, więc muszę chyba poświęcić jej znacznie więcej czasu. 

Pies, marynarz i policjant

Z dzisiejszej próby. Już w piątek będziecie mogli mnie zobaczyć w roli marynarza (i policjanta psa) w show Drag Queen za burtą, które odbędą się w najbliższy piątek i w tę sobotę w Slay Space (LINK do biletów)!

Plecy ciut urosły, a Wisła ładnie zamarzła. 

Pamiętniczek z krainy śniegu

Tak dzisiaj jest biało. I tak od kilku dni sypie i sypie. Zima najprawdziwsza, tak rzadko spotykana, że jak się już pojawi to jest alleluja i świętowanie. 

Ćwiczyłem wczoraj nogi i po pobudce najbardziej odbija mi się to na łydkach, które udźwignęły 180 kilogramów. Jeszcze wczoraj wieczorem udało mi się upolować pandę i dostałem później w prezencie od znajomego dużo fajnego żarła, które będę jadł przez najbliższe dwa dni! Fantastycznie jest mieć w życiu pomoc i otaczać się dobrymi ludźmi. Naprawdę. 

Świeczki

Na prośbę mojej mamy poszedłem dzisiaj do Kościoła Mariackiego i zapaliłem trzy świeczki w intencji mojego taty. Dzisiaj mija pięć lat od jego śmierci. Nie spałem do piątej, ponieważ pamiętam, że odszedł około czwartej i chciałem „dotrwać” do tak późna. Czysto symbolicznie. Gdybym był dzisiaj na cmentarzu, pewnie bym z nim porozmawiał. Bo lubię z nim wciąż pogadać jak zwykliśmy to robić przez tyle lat. 

Pierwszy noworoczny trening

Pierwszy trening w 2026 roku zaliczony. Klatka potrenowana, choć mogłoby być ciut lepiej. Ważne, że przynajmniej piekło. 

Jeszcze dzisiaj byłem produktywny i trzasnąłem większość eseju na zaliczenie jednego z moich ulubionych przedmiotów. Napisałem o konflikcie Izraela z Libanem i dlaczego przez to Liban nie zadebiutował w Eurowizji. Oryginalny temat. 

Głodny byk

Ledwo co wstałem, kiedy współlokator powiedział mi, że wyjdziemy dzisiaj do restauracji. Trzeba było jakoś uczcić nadejście nowego roku „po naszemu”. Lubię zjeść w „Luca”, a od czasu do czasu można sobie pozwolić na jakieś rarytasy. 

Jest tak pół na pół

Jak ocenić pierwsze trzy dni tego roku? Tak… pół na pół. Bo działy się rzeczy całkiem przyjemne i miłe do wspominania, ale z samopoczuciem jest już nie najlepiej. Jak sinusoida, wznosi się i upada. Raz jest lepiej, raz gorzej. Szykuje się noworoczna wizyta u lekarza w przyszłym tygodniu. Teraz jest lepiej, ale trzy godziny temu myślałem, że padnę jak wyszedłem na miasto. Wczoraj do wpół do drugiej siedzieliśmy i graliśmy po drugiej stronie Krakowa w planszówkę - Neuroshima. Pierwszy raz zaznajomiłem się z regułami, ale w miarę szybko je załapałem. Wygrałem drugą rundę (pic rel) nokautem! Teraz sobie leżę grzecznie w łóżeczku. 

Przez ostatnie dni złapała mnie taka głupia zajawka i zrobiłem mapę z danymi - ile procent danego województwa znajdowało się w przedwojennej Polsce (II RP). Bazowałem na tej mapce - LINK. 

Nowy rok w Oświęcimiu!

 

Tak się bawiłem już po tym jak nastała północ, a wraz z nią nowy 2026 rok. Była to zdecydowanie świetna impreza z wieloma nowo poznanymi osobami w różnym wieku. Świetnie jest wywijać na parkiecie razem z rówieśnikami, dziećmi i babuszkami. Jedna ukraińska babcia polewała mi alkohol. Złota kobieta, która skradła nam wszystkim serce. Wszystko to we wspaniałej restauracji Kastel w sercu Oświęcimia. 

Wstałem dziś przed dwunastą, kilka kilometrów od miasta i byłem podekscytowany faktem, że znajdowaliśmy się kilkadziesiąt metrów od granicy województwa małopolskiego ze śląskim! 

Koniec roku mojego ćwierćwiecza

Żeby mojej ulubionej tradycji stało się zadość (2019, 2020, 2021, 2022, 2023, 2024) pora podsumować także i ten rok.

Kolażyk z trzema zdjęciami na każdy miesiąc :)

2025 rok był dla mnie superowy. W styczniu zrobiłem sobie kolaże zdjęć z poprzednich lat i powiesiłem je u siebie na ścianie, ponieważ jestem mocno sentymentalnym człowiekiem. Miałem też przyjemność zagościć w Warszawie i zobaczyć m.in. Queer Muzeum. W lutym wybrałem się do krakowskiej restauracji, w której ugotowałem własną zupę, a dwa tygodnie później zdałem pierwszą w życiu sesję na studiach. W marcu miałem natomiast pierwszą w życiu profesjonalną sesję, ale zdjęciową, a pod koniec miesiąca wlazłem w środku nocy na kopiec Wandy. W kwietniu zwiedziłem Poznań, a we Wrocławiu robiłem mój dziesiąty tatuaż - fancy pieska z monoklem. Miałem też kolejną sesję zdjęciową - pod Częstochową, dla marki odzieżowej. Od tamtej pory mam na sobie łańcuch z kłódką, którego do dzisiaj ani razu nie zdjąłem i jest nową częścią mnie. Kolejna, w tym samym miejscu odbyła się nieco ponad dwa tygodnie później. Pokochałem te shootingi, bo przy okazji poznałem w ich trakcie pozytywnych i otwartych ludzi, jak i inną stronę siebie, która zaczęła na początku roku kiełkować. W ostatnim kwietniowym treningu po raz pierwszy w życiu wycisnąłem 100 kilogramów na klatę! W maju, już pierwszego dnia przyznałem się do mojego psiego alter ego, które zwie się Tanky! Mieliśmy też krakowski marsz równości, gdzie przygotowałem swoją mocną stylówkę, a tydzień po nim miałem kolejną sesję - na pięknych ostańcach. Ze smutniejszych majowych wieści - moja pompa insulinowa umarła po dziewięciu latach służby. Czerwiec - miesiąc dumy, rozpoczęliśmy drugą turą wyborów prezydenckich, której wynik mnie i wiele innych osób wyjątkowo zawiódł. Z bardziej pozytywnych rzeczy, które się w czerwcu wydarzyły: zobaczyłem po raz pierwszy kamieniołom Liban, zgniotłem arbuza udami oraz odwiedziłem Bielsko-Białą i zrobiłem zdjęcia z pomnikami kultowych postaci z polskich bajek. Przechadzałem się po raz kolejny po Warszawie robiąc trochę zdjęć, ale niestety nie było to na Paradzie, bo miałem w jej trakcie inne obowiązki. Pod koniec miesiąca zdałem sesję letnią z samymi dobrymi ocenami. W lipcu modelowałem trochę za barem, promując pup meet, który miał się odbyć tydzień później. Podjąłem również decyzję, żeby w końcu sprawdzić czy nie mam ADHD, przez co musiałem uszczuplić moje konto oszczędnościowe. To samo konto niedługo później musiało znieść kolejny wydatek, ponieważ podczas wyciskania na ławeczce, jeden z hantli upadł mi na telefon, rozwalając go doszczętnie. Kupiłem w lombardzie używany iPhone 15 i w sumie byłem tą wymianą zachwycony. Brałem też udział w queer slamie. Pierwszego dnia sierpnia wyszło szydło z worka - jestem osobą neuroatypową. Kilka dni później stałem się częścią „Pałacu Portretów” kanadyjskiej drag queen Mailarty, razem z takimi osobistościami jak Judi Dench, John Travolta i Mel Gibson. W sierpniu miałem też kolejny meet, ale warszawski, podczas którego bawiłem się do białego rana. W połowie miesiąca, odwiedził mnie mój brat, który przyjechał do Krakowa specjalnie po to, żebyśmy porzucali siekierami. Kilka dni później zaliczyłem sesję zdjęciową numer cztery, a 17 sierpnia ten blog skończył 10 lat! Pod koniec miesiąca pojechałem do Berlina, na Folsom Europe i słynny Street Fair. To były definitywnie najlepsze trzy dni i dwa najlepsze posty, które napisałem w tym roku. Miesiąc zakończył się krótkim wypadem do Ośna Lubuskiego. Wrzesień rozpocząłem transgranicznymi przechadzkami do Frankfurtu nad Odrą. Zrobiłem sobie również trzy nowe dziarki we Wrocławiu - uproszczoną okładkę albumu „Chromatica” Lady Gagi, koto-kwiatek i przenośną konsolę do gier z dinozaurem i meteorem na ekranie. 10 września obchodziłem dwudzieste piąte urodziny. Kupiłem sobie Lego Creator z pandami, a w prezencie dostałem między innymi książkę, również o pandzie. W ostatni dzień miesiaca stanąłem po raz kolejny na scenie queer slamu w Lindo i zająłem drugie miejsce. W październiku dostałem mój pierwszy sensor monitorujący całodobowo poziom glukozy. Miałem też jeden z ciekawszych weekendów, kiedy to po ośmiu godzinach zajęć na studiach i małej imprezie poprzedniego wieczoru, podczas której dałem się poznać jako diwa, poleciałem do pracy za barem. Pod koniec miesiąca zobaczyłem na moment Kalwarię Zebrzydowską, a na Halloween przebrałem się za gladiatora. W listopadzie pojechałem na moją wieś, a jak wróciłem to odwiedziłem Zalew Nowohucki, a nieco ponad tydzień później łaziłem po Dolinkach Krakowskich. 30 listopada reprezentowałem moją uczelnię w studenckiej debacie na żywo w TVP Info, w programie „Polska, co dalej?”. 3 grudnia miałem hiper ekscytujący dzień. Zrobiłem śliczne zdjęcie z Fifulką, wyszło Spotify Wrapped, miałem ekstra masaż, kupiłem torebkę z pandą wypełnioną krówkami i jeździłem z nią na łyżwach. Niecały tydzień później pojechałem do Chorzowa do planetarium i zaliczyłem między innymi symulację lotu kosmicznego! Kilka dni później ruszyłem w wir świątecznych zakupów i kupiłem mamie ładne kosmetyki, bratu smartbanda, a przy okazji sobie wagę z analizą składu ciała. Jak szaleć to szaleć! Przed świętami wygrałem niespodziewanie polityczne „1 z 10” na uczelnianej wigilii w kole naukowym. Na prawdziwą, rodzinną wigilię w Łęcznej otrzymałem głównie słodycze, ale też skarpetki z Simpsonami, koszulkę z Family Guy oraz bokserki z pandami. Sylwestra natomiast planuję spędzić w Oświęcimiu, już za parę godzin.

Jestem niezwykle zadowolony z tego, że w tym roku klepnąłem 213 postów (razem tym obecnym) i pobiłem rekord z 2020 (wtedy machnąłem ich 207). Łącznie mam już ich 1420, bo jeden archiwalny post z czerwca 2019 został przeze mnie przywrócony (I know, no one cares)! 

Instagram był w tym roku dla mnie wyjątkowo łaskawy! Urosłem z około 1000 obserwujących w styczniu do ponad 2200. Jest moc. 

No i na sam koniec statystyki wyświetleń! Ledwo, ale milion w tym roku udało się uzbierać. 6,332 mln od początku. Co mi pozostaje powiedzieć? Do siego roku! 

Dolores się obraziła…

Machnąłem dziś popołudniem pożegnalny trening. Wczoraj też mi się udało poćwiczyć po tygodniu przerwy. Niestety (albo stety) tydzień i dzień w domu dobiegł końca. O 17:05 miałem pociąg z Lublina do Radomia i po godzinnej przesiadce jestem już w drodze do Krakowa. 

Dolores przed wyjściem nie chciała się odwrócić w moją stronę. Zrobiła to tylko raz, żeby mnie ugryźć, ale tak, żeby nie bolało. Jakby wyczuła, że ją opuszczam. A jeszcze parę godzin wcześniej tak się na mnie gapiła tymi swoimi słodziutkimi oczętami. Dolores, ja też tęsknię!